Sigur hugans

11.7.2011

Þegar Geovanny kom fyrst í samfélagsmiðstöð SOS Barnaþorpanna í Estelí í Níkaragva árið 1989 var hann barn að aldri og læknar töldu að hann myndi aldrei geta gengið. Með mikilli baráttu tókst Geovanny ekki aðeins að læra að ganga heldur komst hann einnig í háskóla.

Geovanny gekkst undir tveggja og hálfs árs langa meðferð vegna fötlunar sinnar. Læknar töldu þó hverfandi líkur á því að hann gæti nokkurn tímann gengið óstuddur. Slík dómsorð myndu líklega draga kjarkinn úr mörgum en Geovanny og móðir hans María Luisa gáfust ekki upp. Geovanny skyldi geta gengið.

Stuðningur

Allir í samfélagsmiðstöð SOS hugsuðu vel um Geovanny og gerðu allt sem þau gátu til að styðja hann í baráttunni. Hann fékk hjálp við æfingarnar og allir lögðust á eitt til að Geovanny fengi það mataræði sem læknarnir höfðu ráðlagt honum.

Öðrum hvatning

Dag einn fór Geovanny að ganga um óstuddur og afsannaði þar með ekki aðeins svartar spár læknanna heldur hóf hann einnig nám í háskóla mörgum árum síðar. Skólagangan reyndist honum þó oft á tíðum erfið vegna höfnunar sem hann fann fyrir. En þegar hann fékk hæstu einkunnir allra í skólanum breyttist viðhorfið í hans garð og samnemendur hans fóru að líta á hann sem fyrirmynd og hvatningu.

„Þegar ég hætti í meðferðinni hjá SOS fannst mér eins og ég væri að missa fjölskylduna mína. Allir þar voru vinir mínir, allir sem höfðu hjálpað mér að komast í gegnum þetta. Ekkert nema góðar minningar koma í hugann þegar ég hugsa til baka til þess tíma sem ég var í samfélagsmiðstöð SOS.“

Kennir stærðfræði

Í dag er Geovanny á öðru ári í viðskiptafræði auk þess að kenna væntanlegum umsækjendum um háskólanám stærðfræði til að auka líkur þeirra á að komast inn. Hingað til hafa allir nemendur hans komist inn í þá háskóla sem þeir hafa sótt um.

Geovanny á sér þann draum að fá að hitta föður sinn. Hann segist vera hamingjusamur og stoltur ungur maður en umfram allt þakklátur SOS Barnaþorpunum fyrir allan stuðninginn.

„Það er samfélagsmiðstöð SOS og öllu því frábæra fólki sem þar vinnur að þakka að ég er sá sem ég er í dag. Og það er alveg á hreinu að líf mitt tók jákvæða stefnu daginn sem ég fyrst kom í miðstöðina.“