Tamandani og leikskólinn

26.3.2011

Leikskólar SOS Barnaþorpanna eru byggðir upp þannig að börnin læra í gegnum leik en ekki formlega kennslu. Með því að syngja, mála, rækta jurtir, segja sögur og hjálpast að við hlutina fá börnin nauðsynlegan undirbúning fyrir væntanlegt grunnskólanám.

Það fer ekki framhjá neinum að Tamandani er mætt á deildina sína í SOS leikskólanum í Lilongwe í Malaví. Hún býður leikskólakennurunum og hinum börnunum góðan dag og tilkynnir hátíðlega að hún sé með nýja vatnsflösku og nestisbox. Hún tekur dýrgripina upp úr töskunni sinni og réttir einum leikskólakennaranum.

„Vá, hver gaf þér þetta?“ – „Mamma gaf mér þetta um helgina!“ Leikskólakennarinn dáist að nýju plastílátunum og ráðleggur Tamandani að þakka mömmu sinni þegar hún kemur heim.

Þrátt fyrir að foreldrar Tamandani séu ekki efnaðir hafa þeir ráð á að kaupa helstu nauðsynjar fyrir dótturina og leikskólanám hennar; skólabúning með merki leikskólans, inni- og útiskó og svo að sjálfsögðu vatnsflösku og nestisbox. Foreldrarnir ráða einnig við að greiða hófleg leikskólagjöldin.

Tamandani er fimm ára og býr í um tveggja kílómetra fjarlægð frá leikskólanum. Hún er síður en svo hlédræg og tekur þátt í öllu sem í boði er á leikskólanum.

Irene Kazembe er leikskólakennari Tamandani. Hún segir, „Tamandani er dugleg og mjög ákveðin stúlka. Hún á auðvelt með að vinna með öðrum en vill gjarnan stjórna. Þegar hún tekur þátt í hlutverkaleikjum leikur hún oftast barn eða kennara. Hún bendir á hluti í kringum sig og biður vini sína að nefna litina. Svo á hún það gjarnan til að biðja hin börnin um að telja upp á tíu.“

Þegar stundaskráin segir að komin sé söngstund nær Tamandani sér í trommu og ber hana ákaft um leið og hún syngur vel þekktan leikskóla-slagara. Irene brosir og segir, „hún elskar söngstundirnar.“

Að söngstund lokinni fara allir í útiskóna og út í garð. Þar eru blóm sem huga þarf að. Tamandani er fyrst allra til að fylla könnu af vatni og byrja að vökva.

Þegar búið er að hlúa að plöntunum streyma allir inn á ný og fara að mála. Tamandani bregður sér í allt of stóran stuttermabol, nær sér í pensil, dýfir honum í bláa málningu og segir, „Ég ætla að mála himininn!“

Við óskum Tamandani alls hins besta og vonum að leikskólanámið reynist henni sá trausti grunnur fyrir frekara nám sem hann á að vera.