Týndur og fundinn

21.12.2010

Lögreglumaðurinn Emmanuel Octave var á vakt í Port-au-Prince þegar skjálftinn reið yfir þann 12. janúar. Hann hljóp strax heim til sín. Heimili fjölskyldunnar stóð enn að hluta til en börnin voru horfin.

Frænka þeirra hafði gætt þeirra á meðan mamman hafði skroppið í bæinn. Mikil ringulreið ríkti á staðnum. Nágranni Emmanuels sagði að börnin hefðu slasast og að einhver hefði farið með þau á sjúkrahús. Emmanuel hljóp af stað í átt að sjúkrahúsinu. Þegar þangað kom hóf hann strax að leita að börnunum sínum og fljótlega fann hann Christie. Hún var með skurð á höfði og hafði fengið meðhöndlun. En Samuel litla var hvergi að sjá.

„Systkinin höfðu verið aðskilin á sjúkrahúsinu,“ segir Emmanuel, „og þar sem Samuel gat ekki sagt nafnið sitt vissi enginn hver hann var, eða hverra manna. Ég var viss um að hann væri á lífi, en ég hafði ekki hugmynd um hvar hann væri. Ég fylltist örvæntingu.“

Tíu mánuðum eftir skjálftann situr Samuel, þriggja ára, fyrir utan heimili fjölskyldunnar og leikur sér með plastleikföng. Hann komst í hendur foreldra sinna í júlí, sex mánuðum eftir skjálftann. Frænka hans sá mynd af honum á auglýsingavegg Rauða krossins í miðbænum þar sem hengdar voru upp myndir af týndum börnum. Yfirvöld skráðu alls 1.676 börn umkomulaus í kjölfar skjálftans og í júlí var búið að finna forráðamenn 300 þeirra.

Emmanuel óskaði strax eftir fundi með fulltrúum Rauða krossins og tók með sér alla þá pappíra sem sýndu að Samuel litli væri sonur hans. Að fundinum loknum fór hann ásamt eiginkonu sinni og móður Samuels í SOS Barnaþorpið í Santo, rétt fyrir utan höfuðborgina. Rauði krossinn hafði annast Samuel í tjaldbúðum og farið svo með hann í barnaþorpið í maí. Þar dvaldi hann í góðu yfirlæti ásamt nokkur hundruð öðrum börnum sem einnig voru týnd. Síðan þá hefur tekist að hafa uppi á fjölskyldum margra þessara barna, en enn búa 270 börn í þorpinu sem virðast hafa misst sína nánustu í skjálftanum.

„Það var frábært að hitta Samuel aftur,“ segir Emmanuel. „Fyrst þegar hann sá okkur var hann ekki alveg viss, en svo tók hann tösku móður sinnar og sagði, „förum heim““.

Emmanuel veit harla lítið um hvað Samuel mátti ganga í gegnum frá janúar til maí. Stundum lítur hann á son sinn og veltir fyrir sér hvað hann hefur þurft að þola. Tvíburabróðir Samuels lést í jarðskjálftanum þegar veggur hrundi ofan á hann. „Kannski horfði Samuel á bróður sinn deyja. Þeir voru alltaf saman. En hann dó samstundis og hefur ekki þurft að þjást,“ segir faðirinn ákveðinn en sorgmæddur.