Ekki lengur SOS-barn

15.11.2010

„Þetta byrjaði allt í Nairobi árið 1982 þegar pabbi dó. Hann lést í slysi sem rekja má til uppreisnar gegn þáverandi forseta landsins, Daniel Arap Moi. Ég var bara þriggja ára.“ Það er Godfrey Kahiti sem svo segir frá. „Við vorum átta í fjölskyldunni; pabbi, mamma, ég, bróðir minn og fjórar systur á aldrinum eins til þrettán ára.“

Heilaæxli dró síðan móðurina til dauða í janúar 1984.

Vinur bendir á SOS

„Afi okkar og frændi neyddust til að taka okkur börnin að sér. Það reyndist þeim ekki auðvelt. Dag einn hittust nokkrir ættingjar okkar til að ræða framtíð okkar og það var þá sem fjölskylduvinur benti á SOS Barnaþorpin. Það reyndist vera okkar gæfa. Nokkrum mánuðum síðar fluttu fjögur okkar í barnaþorpið í Buru Buru (Nairobi). Níu ára systir mín flutti á Mama Fatuma heimilið og þrettán ára bróðir var álitinn nógu gamall til að geta búið hjá ættingjum.

Leiktækin heilla

„...Besta minningin? Það var þegar ég kom fyrst í þorpið og sá leikvöllinn. Mér fannst hann æðislegur. Uppáhaldið mitt þar var rennibrautin.

Rennibrautin vinsæla í Buru Buru (Nairobi)

Ég var óneitanlega svolítið óöruggur þegar mér var sagt að nú myndi ég fá nýja móður. Hún heitir Mama Patricia og við náðum strax vel saman. Við vorum þrettán börn á heimilinu og við systkinin aðlöguðumst mjög fljótt, enda upplifuðum við strax umhyggju og öryggi.“

Menntabrautin þyrnum stráð

Godfrey gekk vel í grunnskóla og fékk ágætis einkunnir. Í framhaldsskóla fór að síga á ógæfuhliðina og var Godfrey rekinn úr skólanum vegna ósættis við einn kennarann. Hann hóf þá nám í öðrum skóla og þá vildi ekki betur til en svo að skólastjórnin fól honum of mikla ábyrgð (m.a. innheimtu ógreiddra skólagjalda annarra nemenda) sem hann stóð ekki undir og hætti því í skólanum eftir að hafa ráðfært sig við SOS-móður sína.

„En SOS samtökin reyndust mér vel. Þau leigðu húsnæði fyrir mig í nágrenni annars skóla og sáu mér fyrir mat og vasapening. Þau töluðu við skólastjóra þess skóla og hann samþykkti að ég fengi að taka prófin ef ég legði hart að mér við lestur námsefnisins. Ég gerði það og náði öllum prófunum.“

Godfrey afgreiðir í símaverslun sinni

Sjálfstæði

Nú var Godfrey orðinn tvítugur og tilbúinn að standa á eigin fótum. Hann opnaði lítið kaffihús. „Til að byrja með gekk allt vel en svo ákvað eigandi húsnæðisins að nota það sjálfur og ég þurfti að loka. Þá fékk ég tímabundið vinnu hjá símafyrirtæki og opnaði síðan eigið viðgerðarverkstæði fyrir síma. Þremur mánuðum síðar keypti ég svo símaverslun.“

Ástin

Mitt í öllu þessu kynntist Godfrey stúlkunni sem átti síðar eftir að verða eiginkona hans, Yunis. „Við giftum okkur 2004 og enn á ný komu SOS samtökin mér til hjálpar, því þau hjálpuðu mér með heimanmundinn. Fljótlega eftir að við giftum okkur opnaði ég svo rakarastofu, sem ég rek í dag ásamt símaversluninni auk þess sem ég á sjö kýr sem ég sel mjólkina úr.“ Godfrey gengur vel að sinna þessum fjölþætta rekstri og þakkar menntun sinni og uppeldi í SOS Barnaþorpinu.

Fyrir utan rakarastofuna

Stal frá mömmu

„SOS-móðir mín kenndi mér heiðarleika, samstöðu, sjálfsvirðingu og virðingu fyrir öðru fólki. Einu sinni stal ég 20 shillingum frá henni. Hún skammaði mig mjög og lét mig sjá um uppvaskið næstu þrjá dagana. Síðan þá hefur ekki hvarflað að mér að stela frá nokkrum manni.

SOS-móðir mín kenndi mér einnig þá dyggð að hjálpa öðrum. Þess vegna ákvað ég að hjálpa 12 ára fyrrum götustrák og borga fyrir hann skólagönguna. Sjálf eigum við hjónin tvö börn og ég kenni þeim sömu gildin og SOS-móðir mín kenndi mér í SOS Barnaþorpinu í Buru Buru á sínum tíma.“

Fjölskyldan