Einstakt samband fyrrum SOS-móður og -drengs í Chile

17.5.2010

Þegar Juani hætti sem SOS-móðir sökum aldurs eftir 30 ára störf ákvað hún að taka Róbert með sér. Róbert er ungur maður sem glímir við andlega fötlun. Juani var SOS-móðir hans í barnaþorpinu í Bulnes þegar Róbert var lítill drengur og hann lítur á hana sem móður sína.

Samband þeirra mæðginanna er afar náið og það hefur hjálpað Róbert á fóta sig í lífinu. „Þegar ég flutti úr þorpinu á sínum tíma og tók Róbert með mér var eins og ég tæki hluta þorpsins með mér“, segir Juani. Hún minnist þess hve Róbert var feiminn, viðkvæmur og athugull sem barn og hvernig fólk heillaðist að honum.

Blóðfjölskylda Róberts fannst aldrei svo hann hefur alltaf litið á SOS fjölskyldu sína sem sína einu fjölskyldu. Róbert er nú 36 ára og hann þakkar Juani fyrir alla þá umhyggju sem hún hefur sýnt honum því hún hefur gert það að verkum að þrátt fyrir fötlun sína býr hann nú yfir sjálfstrausti sem hefur hjálpað honum yfir ýmsar hindranir í lífinu.

Jarðskjálftinn

Þann 27. febrúar reið risastór jarðskjálfti yfir hluta Chile. Juani og Róbert fóru ekki varhluta af honum.

Juani var í rúminu þegar skjálftinn hófst. „Við vorum sofandi þegar allt fór að skjálfa. Ég komst yfir að rúminu hans Róberts og hugsaði með mér, „Verði það sem verða vill. Róbert er a.m.k. hjá mér.““

Mitt í allri ringulreiðinni heyrði Juani neyðaróp nágranna sinna. Hún gekk út um leið og skjálftinn hætti og hitti þar nokkra nágranna sína sem leigðu í sama húsi og hún og Róbert.

Strax morguninn eftir tók Juani sig til og útbjó morgunverð fyrir fólkið í húsinu og síðar einnig hádegisverð. Hún leit á það sem skyldu sína að hjálpa nágrönnum sínum og sýna þannig ábyrgð á sama hátt og hún bar ábyrgð þegar hún var móðir í SOS Barnaþorpi. „Ég átti ekki erfitt með að skipuleggja þessar máltíðir vegna þess að ég var vön því að elda fyrir marga í barnaþorpinu á sínum tíma“, segir Juani.

Þremur dögum síðar fékk Juani símtal frá SOS Barnaþorpinu í Conceptión. Farsímasambandið var loksins komið á aftur. Henni var tjáð að bíll frá SOS væri á leiðinni til að sækja hana og Róbert. „Ég hljóp um og skríkti eins og lítil stúlka yfir þessum fréttum. Ég sagði öllum að fjölskylda mín væri að koma að sækja mig en nágrannarnir vildu ekki að ég færi.“

Daginn eftir voru Juani og Róbert komin í barnaþorpið. Hvorugu þeirra tókst að halda aftur af sér og tárin streymdu niður kinnarnar. Þegar Juani hafði náð að jafna sig sagði hún, „Ég vissi alltaf að SOS væri fjölskylda mín, en þessi jarðskjálfti hefur nú staðfest að tengsl mín við þessi samtök munu aldrei rofna. Það var eins og ég væri á eyðieyju og sæi björgunarbát úti við sjóndeildarhringinn stefna á eyjuna.“