Leið munaðarlauss drengs til hamingju og árangurs

2.11.2009

Hann er ungur maður en hefur engu að síður upplifað tvö stór áföll í lífinu. Og í bæði skiptin fékk hann næga hjálp og hvatningu til að halda áfram og sigraðist á erfiðleikunum.

Konstantín, eða Kote eins og hann er kallaður, er hæglátur dökkhærður 24 ára gamall maður. Hann var með þeim fyrstu sem yfirgáfu SOS-barnaþorpið í Tibilisi sem sjálfstæðir einstaklingar. Hér er sagan hans.

„Ég fæddist í litlu þorpi í vesturhluta Georgíu. Ég varð munaðarlaus mjög ungur og öldruð amma mín tók mig að sér. Saman bjuggum við með frænda mínum og fjölskyldu hans. Ég gekk ekki í skóla heldur var alltaf með ömmu sem var stöðugt að reyna að hafa í okkur og á. Við vorum mjög fátæk.

Ókunnugur

Svo var það dag einn að frændi minn tók mig með sér í rútu. Ég hafði ekki hugmynd um hvert ferðinni væri heitið. Hann sagði mér það ekki. Við komum til höfuðborgarinnar og tókum strætó í SOS-barnaþorp. Frændi minn heilsaði starfsfólkinu þar, skiptist síðan á nokkrum orðum við það, faðmaði mig og kvaddi. Ég var 10 ára og fannst ég vera aleinn.

Ég hafði hvorki hugmynd um hvað frændi minn hafði sagt við fólkið né hvar ég var staddur. Ég talaði bara Megruli (það tungumál sem talað er í vesturhluta Georgíu og austurhluta Abkhasíu) sem er mjög ólíkt georgísku. Ég botnaði ekki neitt í neinu, hvaða fólk þetta væri eða hvað væri í vændum.

Hélt mig væri að dreyma

Þá kom til mín kona með eitt það góðlegasta andlit sem ég hef séð. Hún klappaði mér á kollinn, tók í höndina á mér, knúsaði mig og leiddi mig inn í húsið sitt. Þetta var SOS-móðir mín Nino. Mér fannst ég vera öruggur og leið vel. Heimilið var gott; hreint og hlýtt. Ég hélt mig væri að dreyma.

Fyrstu dagana leið mér best þegar enginn talaði við mig og á nóttunni þegar allir voru sofandi. Ég skyldi ekki hvað fólkið sagði og kinkaði bara kolli þegar einhver talaði við mig. Mörgum árum síðar sagði mamma mér að henni fannst ég vera hlýðnasti drengur sem hún hefði kynnst!

Lyftingar

Ég byrjaði að ganga í skóla. Ég hafði ekki verið í skóla á meðan ég bjó með ömmu vegna fátæktar en einnig vegna þess að ég kunni ekki georgísku. Tíu ára gamall hóf ég því nám í fyrsta bekk. Fyrsta árið fór nánast bara í að læra georgísku. Annað árið var mun auðveldara og þá tók ég tvo bekki í einu.

Smám saman kynntist ég ýmsum íþróttum. Dag einn kom þjálfari í heimsókn í barnaþorpið og bauðst til að þjálfa okkur. Ég heillaðist af aganum og þeirri orku sem íþróttirnar gefa manni og komst fljótlega að því að mín íþrótt var lyftingar.

Ég æfði stíft og var staðráðinn í að verða bestur. 19 ára gamall varð ég Tibilisimeistari í 62 kílógramma flokki. Ári síðar varð ég Georgíumeistari. Ég var í skýjunum og var farinn að dreyma um þátttöku á Ólympíuleikunum og heimsmeistaramóti þegar óhapp á æfingu gerði þá drauma mína að engu.

Brostnar vonir

Ég slasaðist á hné og þurfti að fara í aðgerð. Þjálfari minn og læknar sögðu mér að meiðslin væru það alvarleg að ég þyrfti að hætta að æfa lyftingar. Það var mikið áfall.

Í marga mánuði neitaði ég að horfast í augu við staðreyndirnar. Ég fór til fjölda lækna en ekkert gekk og ég neyddist til að sætta mig við líf án lyftinga.

Lífið heldur áfram

Félagar mínir á ungmennaheimilinu í Tibilisi reyndust mér mikil hvatning. Þeir áttu það til að hrekkja hvern annan og gauragangurinn í hópnum kætti mig og fékk mig til að gleyma vonbrigðum mínum.

Mamma hvatti mig einnig. Hún sagði mér ítrekað hve ungur ég væri og að ég ætti bjarta framtíð. Hún sagði að ég gæti gert hvað sem mig langaði til og engin ástæða væri til að vera dapur. Það var erfitt, en ég tók mark á henni.

Meistari í hópi starfsmanna

Þegar ég hafði náð mér fór ég í plastverksmiðju sem ég hafði unnið í í hlutastarfi og hóf fullt starf. Ég er enn að vinna þar og mér líður vel þar. Yfirmaðurinn segir stundum við mig að hann sé stoltur af að vera með meistara í hópi starfsmanna.

Ég hef lokið námi í einkaþjálfun og leigi nú lítið hús nálægt vinnunni þar sem ég bý. Launin duga fyrir framfærslu ef ég fer vel með þau.

Árangur og hamingja

Mig dreymir um að eignast mitt eigið hús. Ég erfði lítið hús í bæ úti á landi og gæti hugsað mér að selja það til að geta keypt mitt eigið í eða nálægt Tibilisi. Ég hef búið í Tibilisi undanfarin fjórtán ár. [SOS] móðir mín býr hér og fjölskyldan mín. SOS-barnaþorpin er fjölskyldan mín. SOS hafa gert meira fyrir mig en nokkur annar.

Í hvert sinn sem ég heimsæki mömmu í barnaþorpið segi ég krökkunum alltaf að hlusta á hana, að vera góð við hana og nýta þau tækifæri sem lífið í barnaþorpinu færir þeim svo þau geti náð árangri og orðið hamingjusöm. Ég vil sjá árangur í mínu lífi og verða hamingjusamur, eignast mína eigin fjölskyldu og sjá börnin mín verða hamingjusöm og ná árangri.