Martin

22.9.2009

Martin var tæplega tveggja ára þegar komið var með hann í SOS-barnaþorpið í Bangui í Mið-Afríkulýðveldinu. Hann var vannærður, með malaríu og alvarlegt lungnakvef.

Þetta var í október fyrir ári síðan. Martin leit hræðilega út. Hann var veikburða og fölur en þrátt fyrir ungan aldur hafði hann fram að þessu ráfað betlandi um strætin ásamt móður sinni og tveimur systkinum.

Faðir Martins var látinn og móðirin sá ein um börnin þrjú. Hún var mjög ung og atvinnu- og eignalaus. Fjölskyldan bjó í því sem áður var hrörlegt hús en við myndum kalla húsarústir, þar sem óveður hafði skemmt það umtalsvert. Þar sváfu þau á gólfinu og notuðu bréfþurrkur fyrir dýnur. Það gefur auga leið að móðirin gat hvorki brauðfætt börn sín með mannsæmandi hætti né sent þau í skóla við þessar aðstæður en þau lifðu af með því að betla.

Komið var með Martin í barnaþorpið ásamt systkinum hans tveimur, þeim Claude og Önnu. Systkinin fengu að búa saman á heimili í þorpinu líkt og reglur SOS segja til um að systkini skuli gera. Reyndar var strax farið með Martin litla á sjúkrahús vegna slæms ástands hans og dvaldi hann þar í nokkrar vikur.

Martin tók SOS-móður sinni strax vel á sjúkrahúsinu en var hræddur við alla aðra. Þegar hann heyrði í bíl hljóp hann jafnvel í felur. En síðastliðna mánuði hefur Martin sýnt miklar framfarir. Hann er farinn að leika við hin börnin og hleypur gjarnan til fullorðinna og spyr hvað þau séu að gera. Þá hræðist hann ekki lengur bíla.

Claude og Anna eru komin í skóla og Martin sjálfur var að byrja í leikskóla. Systkinin dafna öll vel og njóta þess að búa á góðu heimili og vera börn.

Eina SOS-barnaþorpið í Mið-Afríkulýðveldinu er í Bangui en annað er í byggingu í Bouar.