Í hæstu hæðum

14.7.2009

Hverjar eru líkurnar á því að fátækur götustrákur sem selur sígarettur á strætum Manilla endi sem atvinnuflugmaður hjá ríkisflugfélagi Filippseyja?

Líkurnar eru vissulega litlar – en þær eru fyrir hendi. Sú er a.m.k. reynsla Harry Magallanes frá Filippseyjum en hann segir svo frá:

„Við fjölskyldan vorum hamingjusöm þrátt fyrir mikla erfiðleika. Svo fór þó að foreldrar mínir gátu ekki meira og ákváðu að skilja. Systir mín og ég ákváðum að fylgja pabba en yngsti bróðirinn fór með mömmu. Til að hafa í okkur og á þurftum við að selja sígarettur á strætum Manilla. Það má segja að við höfum búið í ræsinu.

Svo var það að yfirvöld höfðu upp á okkur og sendu okkur í SOS-barnaþorpið í Manilla og þar kynntumst við fyrst mannsæmandi lífi. Þetta var í október 1989 og ég var tíu ára og systir mín tólf.

Mér fannst ekkert jafnast á við nýja heimilið okkar. Við systkinin höfðum bæði eignast eigið rúm og við þurftum ekki lengur að selja sígarettur til að komast af. Ég hafði líka eignast fleiri systkini og meira að segja móður sem annaðist okkur og elskaði, þó að ég hafi auðvitað gert mér grein fyrir því að hún væri ekki raunveruleg móðir mín. Ég saknaði föður míns en forstöðumaður barnaþorpsins sem við kölluðum „Papa Noel“ var alltaf nálægur. Hann var föðurímynd okkar og hjá honum fengum við faðmlög og hvatningu. Mér fannst ágætt að eiga tvo pabba!

Bygging hússins sem ég bjó í hafði verið fjármögnuð af Swiss Air flugfélaginu. Dag einn kom í heimsókn fyrrum flugfreyja ásamt manni sínum sem var flugmaður. Hún spurði mig hvað mig langaði að verða. Ég brosti. Svarið kom henni á óvart því ég sagðist ætla að verða flugmaður.

Flest systkina minna skiptu reglulega um skoðun á því hvað þau vildu verða. En ekki ég. Ég ætlaði alltaf að verða flugmaður og ekki minnkaði áhuginn þegar ég fékk að fara með skólanum í heimsókn til Philippine Airlines.

Þegar ég var tuttugu ára útskrifaðist ég svo sem flugvirki. Eftir útskrift vann ég á veitingastað þar til ég fékk námsstyrk frá Swiss Air til að læra atvinnuflugmennsku. Ég sótti einnig nokkur flugnámskeið hjá Philippine Airlines.

Ekki leið á löngu þar til ég fékk starf sem þriðji flugmaður hjá Philippine Airlines á leiðinni Manilla – San Francisco. Mikið var ég ánægður. Með hjálp SOS-barnaþorpanna hafði draumurinn ræst.

Nýverið náðu draumar mínir síðan nýjum hæðum þegar ég fékk stöðu sem aðstoðarflugmaður á styttri flugleiðum innanlands og til nálægra Asíulanda. Og ekki nóg með það, heldur er ég búinn að stofna fjölskyldu. Ég og konan mín Misty eigum tvö börn, son og dóttur. Við ætlum okkur að gefa börnunum góða framtíð og veita þeim skilyrðislausa ást.

Það gleður mig þegar ég heyri unga drengi segja að þeir vilji verða eins og ég. Það er gaman þegar börn í SOS-barnaþorpum vilja keppa að sama marki og ég gerði.

Ég á fjölda minninga úr barnaþorpinu. Ég mun aldrei gleyma fólkinu sem mótaði mig og ég er þakklátur öllum þeim sem hafa stutt SOS-barnaþorpin og þannig mætt þörfum okkar barnanna. Ég var heppinn að fá að njóta stuðnings á sínum tíma og nú er ég kominn í hinn hópinn, hóp þeirra sem styrkja SOS-barnaþorpin. Þannig get ég gefið til baka og hvatt önnur börn til dáða.“