Minningar úr barnaþorpi

9.7.2009

„Það var mikið lán að fá að alast upp í SOS-barnaþorpi. Þar komst ég að því hvað það þýðir að eiga ástríka móður og systkini.“ Anna Victoria Cruz missti kynmóður sína mjög ung og fluttist í kjölfarið í SOS-barnaþorpið Los Jardines í Dóminíska Lýðveldinu.

Anna segir að ekkert jafnist á við þá reynslu að hafa alist upp í barnaþorpi. „Ég þakka SOS-barnaþorpunum fyrir það hvað úr mér varð og Guði fyrir að hafa fengið þetta tækifæri,“ segir hún.

Anna fluttist í barnaþorpið sem er í höfuðborginni Santo Domingo ásamt þremur systkinum sínum, hún var þá átta ára gömul. Það var fjölskylduvinur sem ræddi við föður barnanna og sannfærði hann um að það væri börnunum fyrir bestu að fá að alast upp í SOS-barnaþorpinu. Honum reyndist erfitt að láta börnin frá sér en hann gerði sér grein fyrir því að hann gat ekki séð fyrir þeim með nægilega góðum hætti og á endanum lét hann hagsmuni barnanna ráða för.

Það reyndist Önnu ekki auðvelt að flytja í barnaþorpið. Þrátt fyrir að hún og systkini hennar hittu föður sinn um hverja helgi fannst þeim erfitt að búa ekki með honum. „En SOS-móður minni tókst að vinna hjarta mitt og mér fór að líða miklu betur,“ segir hún.

Anna þurfti einnig að aðlagast nýju heimili og fleiri systkinum en hún var vön en alls voru systkinin í fjölskylduhúsinu tíu talsins. Anna segir svo frá: „Við rifumst eins og venjuleg systkini gera. Oftast snéri ósættið um það hve löngum tíma hver og einn varði á klósettinu, enda vorum við mörg á heimili.“

Önnu fannst skemmtilegast að horfa á sjónvarpið ásamt systkinum sínum. Þegar hún er spurð um önnur áhugamál svarar hún „að læra“. Sá áhugi átti síðar eftir að skila henni gráðu í endurskoðun.

Anna er 35 ára í dag, gift og á fimm ára gamla dóttur. Hún segir lífið í barnaþorpinu hafa áhrif á það hvernig hún hefur sitt heimili í dag. „Auðvitað mótast allt mitt líf í dag af því hvernig líf mitt var í æsku. Í barnaþorpinu lærði ég gildi sem ég vil að dóttir mín læri af mér.“

Anna segir að forstöðumaður barnaþorpsins hafi komið fram við börnin eins og sín eigin. „Hann var yndislegur maður og góð fyrirmynd.“ Anna lýsir SOS-móður sinni sem ástríkri og umhyggjusamri og bætir við: „Hún kenndi mér mjög margt sem ég bý enn að og er henni þakklát fyrir í dag.“

Þegar Anna er beðin um að lýsa lífi sínu í barnaþorpinu í stuttu máli segir hún: „Ég myndi ekki vilja skipta á æsku minni í barnaþorpinu við neitt í þessum heimi. Þetta var dásamlegur tími og ég myndi glöð ganga í gegnum þá reynslu aftur ef ég gæti.“