Fyrrum SOS-barn verður forstöðukona barnaþorps

13.10.2008

Nýverið var Domitila Orazco ráðin forstöðukona barnaþorps í heimalandi sínu. Nýi vinnustaðurinn er henni þó ekki framandi því hún bjó þar sjálf frá sjö ára aldri.

Barnaþorpið sem um ræðir er í Estelí í Níkaragva.

Segðu okkur örstutt frá þér og tengslum þínum við SOS-barnaþorpin.

Ég heiti Domitila Orazco. Ég er 36 ára, gift tveggja barna móðir. Ég ólst upp í SOS-barnaþorpinu í Estelí og að kennaramenntun lokinni hóf ég að kenna við SOS-grunnskólann hér í Estelí. Fyrr á þessu ári var ég svo ráðin sem forstöðukona barnaþorpsins.

Hvers vegna ólst þú upp í barnaþorpi?

Systir mín og ég fluttum í barnaþorpið vegna þess að móðir okkar var mjög veik. Hún er blind og gat ekki séð um okkur. Auk þess hafði fjölskyldan afar lítil fjárráð þar sem faðir okkar hafði yfirgefið fjölskylduna.

Við systurnar eigum tvö eldri systkini en þau fluttu ekki í þorpið. Þau voru talin geta séð um sig sjálf. Systir mín og ég tilheyrðum sömu SOS-fjölskyldunni í tíu ár en þá höfðu aðstæður líffræðilegrar fjölskyldu okkar breyst til batnaðar og yngri systir mín flutti aftur til hennar.

Ég bjó hins vegar áfram í barnaþorpinu en þegar ég var 21 árs flutti ég í hús í eigu SOS-móður minnar. Allan tímann naut ég stuðnings þessarar konu sem hafði alið mig upp frá sjö ára aldri.

Hvert er samband þitt við SOS-móður þína?

Hún er sú besta gjöf sem ég hef nokkru sinni fengið. Hún hefur verið með mér í gegnum mestu gleðistundir og mestu erfiðleika lífs míns. Hún var t.d. hjá mér þegar ég eignaðist börnin mín tvö. Hún studdi mig þegar ég flutti úr barnaþorpinu og leyfði mér að búa í húsi sem hún átti svo ég gæti lifað sjálfstæðu lífi. Þá var hún mér innan handar þegar ég stóð frammi fyrir stórum ákvörðunum varðandi framtíð mína.

Samband okkar er mjög náið. Hún býr ekki langt frá barnaþorpinu og ég heimsæki hana oft. Stundum sitjum við saman heilan dag og spjöllum saman. Mér þykir afar vænt um hana og mér finnst að nú, þegar heilsu hennar er farið að hraka, sé komið að mér að endurgjalda henni allt það sem hún hefur gefið mér. Hún hefur verið SOS-börnum sínum (hún átti engin börn sjálf) góð fyrirmynd og í dag erum við það sem veitir henni gleði í lífinu.

Hvers vegna fékkst þú forstöðukonustarfið?

Það má rekja til þess þegar framkvæmdastjóri SOS í Níkaragva bað mig um að stjórna þorpinu í afleysingum. Svo þegar staðan var auglýst sótti ég um og ferilsskrá mín var tekin til skoðunar. Ég var svo kölluð í viðtal og fékk starfið.

Í hverju felst starf þitt?

Ég get ekki lýst því með orðum. Fyrir mér er þetta ekki vinna. Mikilvægast er að vera tilbúin til að sinna því ábyrgðarhlutverki sem ég hef tekið að mér og gera það af hollustu og alúð. Ég gef mig alla í þetta hlutverk og bið Guð að gefa mér visku.

Hvað finnst þér um SOS-barnaþorpin?

SOS hefur verið mjög mikilvægur þáttur í mínu lífi. Ég tel að SOS-barnaþorpin séu mjög álitlegur kostur fyrir þau börn sem ekki geta alist upp með sinni eigin fjölskyldu. Í mínum huga standa SOS-barnaþorpin fyrir öryggi og vernd. Ég er stolt og ánægð með að fá að tilheyra þessari stóru SOS-fjölskyldu og finnst ég njóta vissra forréttinda.

Hvers óskar þú börnunum?

Ég vona að þau ljúki menntun, líkt og ég fékk að gera. Svo óska ég þeim bara alls hins besta, að þau verði góðir þegnar þess samfélags sem við búum í, geti sinnt sínum störfum með sóma og forðast allt það sem getur skaðað þau. Ég vona að öll SOS-börnin muni eiga góðar minningar frá árunum í barnaþorpinu og vera sátt við þá mótun sem þau fengu þar sem einstaklingar.

Viðtalið var tekið af Hugo Solórzano, starfsmanni svæðisskrifstofu SOS-barnaþorpanna fyrir Mið-Ameríku, Mexíkó og Karíbahafið.