Skin og skúrir í lífi SOS-móður

6.10.2008

Yel Phearun hefur starfað sem SOS-móðir í barnaþorpinu Battambang í Kambódíu í fjögur ár. Hún hefur gengið tíu börnum í móðurstað og segir hér á einlægan hátt frá lífi sínu og starfi.

Ég er fædd og uppalin hér í Battambang. Foreldrar mínir skildu þegar ég var átta ára og pabbi fór að búa með annarri konu. Hann sinnti okkur börnunum aldrei eftir það svo mamma þurfti að sjá um okkur ein. Ég var í skóla og hjálpaði mömmu að selja heimatilbúin leikföng eftir að skóladegi lauk. Heilsu mömmu hrakaði smám saman og þegar ég var í níunda bekk ákvað ég að hætta í skóla til að geta sinnt henni á sjúkrabeðinu. Auk þess seldi ég ýmsar vörur þegar tími gafst til og saumaði föt heima. Ég annaðist mömmu og hjálpaði tveimur yngri systrum mínum með þeirra nám. Þetta var mjög erfiður tími en sem elstu dótturinni bar mér að sinna heimilinu í veikindum móður okkar.

Frænka okkar bjó á þessum tíma skammt frá SOS-barnaþorpinu í Angkor Siem Reap og hún sagði mér að verið væri að auglýsa laus störf SOS-mæðra. Dag einn kom hún svo með umsóknareyðublað heim til mín. Mér fannst þetta hljóma spennandi þó ég vissi lítið um starfið. Svo fór að ég sótti um starfið. Ég var kölluð í viðtal og stóðst það sem betur fer. Í kjölfarið þurfti ég að sækja sex mánaða þjálfunarnámskeið fyrir væntanlegar SOS-mæður. Ég var sannfærð um að ég gæti höndlað þetta starf, enda með ágætis reynslu af að sinna yngri systrum mínum.

Þegar mér svo var falin ábyrgð á einu fjölskylduhúsi og nokkrum börnum féllust mér hendur. Ég var ekki lengur viss hvort ég gæti þetta en löngunin var sterk og ég ákvað að gefast ekki upp. Í fyrsta skipti á ævinni fannst mér erfitt að skilja börn en fannst spennandi að heyra þau kalla mig mömmu. Börnin elskuðu mig og virtu eins og ég væri þeirra eigin móðir.

Ég geri mitt besta til að sinna börnunum á sem bestan hátt með því að kenna þeim og ráðleggja. Ég vil að þau verði fyrirmyndarbörn, -nemendur og –samfélagsþegnar og ég vona að þau fái öll að lifa góðu lífi.

Þegar börnin koma í barnaþorpið þarf að kenna þeim ýmislegt eins og t.d. hvernig á að borða hrísgrjón, baða sig, virða annað fólk o.s.frv. Yngsta barnið mitt á heimilinu á það til að taka geðvonskuköst og vill þá fá gos og kartöfluflögur í stað hrísgrjóna. Það er mikil áskorun að koma réttri fæðu ofan í hana blessaða, en ég gefst ekki upp og geri mitt besta til að hún fái næringarríkan og góðan mat.

Stundum eru eldri börnin löt og vilja frekar leika sér en læra. Ég gef þeim þá góð ráð og reyni að útskýra fyrir þeim mikilvægi góðrar menntunar. Alltaf endar það með því að þau vilja læra og afla sér þekkingar. Það yljar mér um hjartarætur þegar mér tekst að sannfæra börnin um hið rétta og þau segja að þau vilji bara búa með mér og hinum systkinum sínum. Mér finnst eins og þau séu mín eigin börn á okkar eigin sameiginlega heimili og mér finnst alls ekki eins og ég sé að vinna fyrir hjálparsamtök. Ég elska börnin út af lífinu og þótt þau eigi það til að valda mér hugarangri þá gera þau mig jafnframt hamingjusama.