Ana lítur yfir farinn veg

15.5.2012

Ana (23) ólst upp í SOS Barnaþorpi í Króatíu. Hér gefur hún okkur innsýn í æsku sína og segir okkur frá þeirri manneskju sem hefur haft mest áhrif á hana.

---

Ég heiti Ana Matan. Á æskuárum mínum bjó ég í SOS Barnaþorpinu í Ladimirevci í heimalandi mínu Króatíu. Ég á þrjár systur og einn bróður. Áður en við fluttum í barnaþorpið bjuggum við hjá föður okkar. Hann vildi okkur allt það besta en gat ekki séð fyrir okkur þannig að í febrúar 1996 fór hann með okkur í SOS Barnaþorpið.

Þá var ég fimm ára og systkini mín eldri. Ekkert okkar gerði sér grein fyrir því að við myndum ekki snúa aftur heim til pabba. Við vissum ekkert hvað framtíðin bæri í skauti sér en síðar skyldi ég hvað konan sem tók við okkur var (og er) yndisleg manneskja. Ég man að hún sagði að við mættum kalla hana hvað sem við vildum; frú, Djurdja, frænku, mömmu... Öll söknuðum við móður okkar svo við kölluðum þessa konu sem við þekktum ekki neitt „mömmu“ strax frá fyrsta degi.

Þegar ég lít yfir farinn veg og skoða æskuárin í barnaþorpinu þá get ég fullyrt að ég hefði ekki viljað breyta neinu. Þorpssamfélagið er mér ógleymanlegt. Við áttum okkar góðu stundir í leik, samverum og lautarferðum. En dýrmætustu minningarnar snúast um okkar yndislegu SOS-móður sem hafði alltaf tíma fyrir okkur.

Hún ól okkur upp eins og við værum hennar eigin börn, knúsaði okkur og gætti okkar. Hún leiddi okkur í gegnum æskuárin af ást, umhyggju og visku. Við fengum allt sem góð fjölskylda hefur: ást, gleði og hlýju.

Djurdja gerði aldrei neitt eða sagði sem lét okkur fá á tilfinninguna að hún væri í vinnunni. Þess í stað var hún með okkur í gleði og sorg öll árin. Hún var alltaf til staðar þegar við þurftum á henni að halda. Hún var okkur allt.

Eftir skyldunámið lærði ég umferðafræði og útskrifaðist sem umferðatæknir. Síðan, vegna hvatningar frá starfsfólki barnaþorpsins, skráði ég mig í lögregluskóla í höfuðborginni og lauk því námi. Ég fékk svo vinnu í innanríkisráðuneytinu og hef nú starfað þar í þrjú ár.

Þrátt fyrir að ég sé löngu flutt úr barnaþorpinu og lifi sjálfstæðu lífi er ég nánast í daglegu sambandi við SOS-móður mína. Við heimsækjum hvor aðra líka alltaf þegar við getum. Ég flutti aldrei úr huga hennar og hún aldrei úr mínum.