Tuk-Tuk leigubílstjórinn

4.5.2012

John ólst upp í SOS Barnaþorpinu í Mombasa í Kenía. Þangað flutti hann tveggja ára ásamt bróður sínum eftir að báðir foreldrar þeirra létust.

Fyrstu ár ævi sinnar var John heilsulítill og viðkvæmur. Í dag er hann hins vegar hraustur og kraftmikill ungur maður og hefur atvinnu af því að keyra Tuk-Tuk (þriggja hjóla leigubíl) um götur Mombasa.

John minnist þess að hafa verið fremur slakur nemandi í skóla auk þess að hafa verið oft veikur. „Ég fékk giktsótt (rheumatic fever) og hún lék mig grátt á þessum tíma“, rifjar hann upp. „Mér var alltaf kalt, líka þegar ég var með hita. Ímyndið ykkur, ég þurfti að klæða mig í þrenn sokkapör og lá skjálfandi í sólinni á meðan aðrir kvörtuðu undan steikjandi sólinni og leituðu í skuggann. Ég fékk því viðurnefnið Eskimóinn. Svona var þetta allt upp í 7. bekk og kennararnir höfðu verulegar áhyggjur af mér. Mér leið ömurlega. Ég var mikið heima við og tók mikið af lyfjum. Fjarvistirnar frá skólanum ollu mér depurð enda gat ég ekki stundað nám og leikið mér eins og jafnaldrar mínir.“

Eftir að læknir einn setti John á pensilín hrakaði honum enn og hann fór að eiga erfitt með gang. Hann missti alla von. „SOS-móðir mín var stoð mín og stytta. Hún missti aldrei vonina og sagði mér að halda fast í vonina, alveg sama hvað myndi gerast.“ Dag einn kom svo þýskur prédikari til Mombasa og bað fyrir John. „Eftir bænina sagði ég strax við móður mína að mér liði betur. Ég hætti að taka lyfin og fékk líf mitt aftur.“ John fór að mæta aftur í skólann og fór svo í guðfræði í háskóla.

John starfaði um tíma sem tónlistarkennari og spilaði á píanó á veitingastað ásamt því að þjóna til borðs. Seinna opnaði hann rakarastofu og símaverslun. Þessi fyrirtæki hans urðu fyrir árás í óeirðum sem urðu í kjölfar forsetakosninga í landinu.

John á Tuk-Tuk leigubílnum

Þá var það sem vinur hans hvatti hann til að fara út í leigubílabransann. „Hann er arkitekt og hann keypti handa mér Tuk-Tuk svo ég gæti byrjað strax. Mér gengur vel og ég hef nóg að gera. Ég er kvæntur og við eigum fimm ára gamalt barn. Ég stend í þakkarskuld við SOS Barnaþorpin. Þau voru alltaf til staðar og hjálpuðu mér, bæði þegar vel gekk og illa. Og þar lærði ég að gefast aldrei upp.“

Þakklátastur er John þó fyrir SOS-móður sína. „Mama Anna innrætti okkur góða siði: að trúa og elska aðra. Hún kenndi okkur að allir væru jafnir, óháð þjóðflokki, trú og efnahag. Allir eiga að geta lifað saman í sátt og samlyndi.“