Ætlar að hjálpa öðrum götubörnum

11.4.2012

Patrick er tvítugur og býr á ungmennaheimili SOS Barnaþorpanna í Kigali í Rúanda. Foreldrar hans yfirgáfu hann og hann neyddist til að betla á götum úti. Hann dreymdi um að tilheyra fjölskyldu, eiga heimili og fá mat og föt. En hann fékk meira en það...

„Ég fæddist árið 1992 í Norður-Rúanda,“ segir Patrick. „Þegar ég var átta ára gengu foreldrar mínir í gegnum skilnað og giftust bæði öðrum. Ég var ekki inni í myndinni hjá þeim – hvorugu – og snéri því til ættingja í von um húsaskjól en var alls staðar hafnað; mér var sagt að fara til foreldra minna.“

„Ég gerði mér grein fyrir því að ég var einn á báti og hætti strax í skólanum en ég hafði verið í þriðja bekk þegar foreldrar mínir skildu. Sem götubarn dró ég fram lífið með því að syngja á fjölförnum stöðum og spila á iningiri sem er algengt hljóðfæri í Rúanda og svipar til fiðlu. Þannig vann ég mér inn smá aur sem dugði fyrir helstu nauðsynjum, s.s. fæði og klæði. Ég hafði samt ekki efni á neinu húsnæði og bjó því á götum úti, oft undir brúm.“

Patrick bjó á götunni í þrjú ár. Í einhverri herferð lögreglunnar var hann sóttur ásamt fleiri götubörnum og þeim komið fyrir á munaðarleysingjaheimili. Þar bjó Patrick í þrjú ár og hélt áfram í námi. En hann skorti enn ást og umhyggju, sem öll börn verða að fá.

Dag einn kom menntamálaráðherra landsins í heimsókn á heimilið og í framhaldinu rættust draumar Patricks. Hann flutti í SOS Barnaþorpið í Kigali þar sem hann fékk heimili, SOS-móður og systkini. „SOS Barnaþorpin hafa hjálpað mér heilmikið og SOS-móðir mín hefur hvatt mig til dáða og hrósað mér mikið. Ég mun bráðum standa á eigin fótum og á alltaf þessa fjölskyldu mína hér í barnaþorpinu, hvort sem mér mun ganga vel eða illa í lífinu. Markmið mitt núna er að klára námið og koma mér vel fyrir svo ég geti hjálpað börnum sem eru í sömu sporum og ég var í – og þannig „endurgreitt“ þá hjálp sem ég fékk hjá SOS Barnaþorpunum.“