Alda hefur endurheimt sitt fallega bros. Svo er fyrir að þakka stuðningi frá Fjölskyldueflingu SOS og íslenskum styrktaraðilum.

Ef allir væru eins hjálpsamir og fórnfúsir og Teresa, sem býr í Gíneu Bissá, myndu mun fleiri börn búa við mannsæmandi aðstæður. Teresa og eiginmaður hennar eiga tvö börn, dótturina Maisu (20) og soninn Tuga (17) en hafa tekið að sér tvö önnur börn og brátt mun það þriðja bætast í hópinn.

„Ég grét á hverju kvöldi eftir að ég flutti í barnaþorpið. Þó að þorpið væri fullt af börnum þá saknaði ég fjölskyldu minnar.“ Þannig rifjar hin 18 ára Rufana upp fyrstu kynni sín af SOS Barnaþorpinu í Baku í Aserbaídsjan en hún mun brátt flytja úr þorpinu.

Gvatemala: Við sólarupprás vaknar SOS Barnaþorpið í San Cristóbal til lífsins. SOS-mæður og börn undirbúa sig fyrir verkefni dagsins. Einn drengurinn vaknar þó alltaf á undan öllum öðrum og er duglegur við að koma systkinum sínum á fætur.

Haítí: Alexis var eins árs þegar jarðskjálftinn reið yfir landið og síðan hefur hann hvorki séð pabba sinn eða mömmu. Sænskir blaðamenn fundu hann í tjaldbúðum og skrifuðu um hann frétt. Í dag býr Alexis í SOS Barnaþorpi og sænsku blaðamennirnir eru styrktarforeldrar hans.

Hossam er fjögurra mánaða og hefur búið í SOS Barnaþorpinu í Khartoum í Súdan frá því hann var eins mánaðar gamall. Hann er yngsta barnið í þorpinu en þó ekki eina ungabarnið þar. SOS-móðir hans, Taiba, er t.d. með tvö ungabörn í sinni umsjá.

Mwanasha er fimm barna einstæð móðir í Malaví. Lífsbarátta fjölskyldunnar hefur verið erfið og þurftu tvö elstu börnin að flytja að heiman vegna plássleysis. En nú hefur fjölskyldan fengið nýtt hús og aðskilnaðurin heyrir sögunni til.

Precious* er þrettán ára og munaðarlaus. Þegar foreldrar hennar dóu fékk hún ábyrgðina á fjögurra ára systur sinni Önnu*. Precious þurfti líka að vinna allan daginn og fékk ekki að fara í skóla. Hún fékk ekki að vera barn. En þar með er ekki öll sagan sögð.

Á hverjum degi finnast yfirgefin börn. Á hverjum degi verða börn munaðarlaus. Á hverjum degi eignast munaðarlaus og yfirgefin börn heimili í SOS Barnaþorpum. Súsanna* er í þeim hópi.

Sambía: Steria þarf ekki lengur að betla eða stela sér til matar. Hún hefur fengið SOS-móður sem elskar hana og gefur henni nóg að borða.

Indra Ingnam var aðeins níu mánaða þegar móðir hans lést úr krabbameini. Faðir hans giftist svo annarri konu sem hafði engan áhuga á Indra litla sem reiddi sig á góðmennsku nágranna sinna til að seðja sárasta hungrið.

Það er ekki alltaf auðvelt að vera SOS-móðir og ganga ókunnum börnum í móður stað. Í bréfi sem okkur barst frá SOS-móður í barnaþorpi í Kína gefur hún okkur innsýn í móðurhlutverk sitt eftir að tveir bræður fluttu inn á heimili hennar – en þeir vildu hvorki borða né tala!

Carla er 37 ára gömul atvinnulaus ekkja sem býr í Gíneu Bissá og er með átta börn á sínu framfæri. Hún er einn fjölmargra skjólstæðinga Fjölskyldueflingar SOS á staðnum. Carla býr ásamt börnunum í einu herbergi í höfuðborginni Bissá. Í herberginu er eitt rúm.

Ég heiti Amrita Gyawali. Ég fæddist þann 28. júlí 1989 í Nawalparasi héraði í Nepal. Þegar ég var þriggja ára missti ég alla fjölskyldumeðlimi mína á einum og sama deginum; pabba, mömmu, bróður og systur í hræðilegu rútuslysi. Ég var sú eina sem komst lífs af en nú er ég bundin við hjólastól.

Emilia Akwaake er SOS-móðir í barnaþorpinu í Ondangwa í Namibíu. Hún hefur ákveðið að helga krafta sína umkomulausum börnum. Hún segir þannig frá:

SOS Barnaþorpunum á Íslandi hefur borist bréf frá SOS-móður í Namibíu þar sem hún segir frá þriggja ára gömlum flogaveikum uppeldissyni sínum og miklum framförum hans.

Jennes er fjórtán ára stúlka sem býr í SOS Barnaþorpi í bænum Juah í Líberíu. Hún er í 9. bekk í alþjóðlega SOS-skólanum í bænum. Jennes hefur búið í þorpinu frá tveggja ára aldri. Hún er orðin vel þekkt bæði í skólanum og þorpinu fyrir sönghæfileika sína í skólakórnum. Þegar mikið ber við eða sérstakar uppákomur eru í skólanum er hún iðulega beðin um að koma fram. „Rödd hennar og góður námsárangur bera af í skólanum“, segir skólastjórinn.

Nú, tæpum þremur árum eftir jarðskjálftann sem skók Haítí 12. janúar 2010 rifjar Annaelle upp versta dag lífs hennar. Móðir hennar varð undir rústum hússins þeirra sem stóð í miðbænum, en gatan var nefnd „Grafreitargata“ eftir skjálftann. Hún sá ekki föður sinn aftur eftir þennan dag, hann hefur aldrei fundist. Í heild létust yfir 200,000 manns í skjálftanum og ríflega þrjár milljónir misstu heimili sín. Mörg börn eins og Annaelle urðu munaðarlaus eða viðskila við fjölskyldur sínar.

Philibert fæddist í janúar 2003 í Ngoma í Rúanda. Þegar hann var sjö ára missti hann báða foreldra sína og bjó eftir það ásamt stjúpbræðrum sínum og systur í litla húsinu sem móðir hans hafði átt. Philibert saknaði foreldra sinna mjög, var áttavilltur og sorgmæddur. Líðan hans batnaði ekki fyrr en hann fékk nýtt heimili í SOS Barnaþorpinu í Kayonza.

Chung og yngri systir hans misstu báða foreldra sína þegar þau voru ung. Þau bjuggu þá í fátæku og hrjóstrugu fjallaþorpi í Nghe An héraði í norðurhluta Víetnam. Eftir missinn voru systkinin þeirrar gæfu aðnjótandi að SOS Barnaþorpið Vinh opnaði dyr sínar fyrir þeim og gaf þeim tækifæri á nýju lífi og hamingjuríkri æsku.

Nú í byrjun október fæddust tvíburabræður í kofa í afskekktum þjóðflokki í SV-Eþíópíu. Móðir þeirra dó við barnsburð og skv. menningu þjóðflokksins þýðir það bölvun yfir fjölskylduna og ættflokkinn og því þurfa bræðurnir að deyja eða yfirgefa þjóðflokkinn.

Einn sólríkan sumardag árið 2006 voru SOS mæður og annað starfsfólk í SOS Barnaþorpinu Calbayog á Filippseyjum að iðka sína hefðbundnu mánudagstilbeiðslu þegar hópur félagsráðgjafa frá velferðarskrifstofu borgarinnar kom með áríðandi beiðni. Fjögur systkini höfðu verið yfirgefin af foreldrum sínum og voru nú í umsjón skrifstofunnar. Systkinin bjuggu við hræðilegar aðstæður og háðu erfiða lífsbaráttu. Eftir að hafa heyrt sögu barnanna ákvað forstöðumaður þorpsins að bjóða þau velkomin og veita þeim kærleiksríkt heimili.

Kim (4) fæddist inn í mjög fátæka fjölskyldu sem vann fyrir sér með hrísgrjónarækt. Þegar Kim var tveggja ára skullu mikil flóð á heimabyggð hennar í Xayaboury héraði í Laos. Báðir foreldrar hennar létust í flóðunum og skyndilega var hún orðin munaðarlaus.

Kristína* er sjö ára gömul. Lítilsháttar fötlun í hægri handlegg olli henni óöryggi sem aftur gerði hana að auðveldu fórnarlambi eineltis. Félagslegur þroski hennar var ekki með eðlilegum hætti og á tímabili þjáðist hún af þunglyndi.

Börnin á leikskóla SOS Barnaþorpsins í Mzuzu í Kenía voru nýverið að læra um húsdýr og fengu því að heimsækja bóndabæ í næsta nágrenni.

Fyrr í vikunni birtum við lýsingu SOS-móður í Aserbaídsjan á því þegar hún tók við fyrsta SOS-barni sínu. Hér gefur hún okkur innsýn í líf litlu fjölskyldunnar nokkrum vikum síðar.

Tilfinningarnar léku stórt hlutverk þegar SOS-móðir í Aserbaídsjan fékk sitt fyrsta SOS-barn í hendurnar og hún fann hve ábyrgðin var mikil.

Árið 2008 tók SOS-móðir við litlum dreng á heimili sitt í barnaþorpi í Bólivíu. Strax í upphafi gerði hún sér grein fyrir að framundan væri mikið og stórt verkefni fyrir þau bæði.

Nadine (9) er ein af fjölmörgum fórnarlömbum þeirra átaka sem áttu sér stað á Fílabeinsströndinni eftir kosningarnar 2010. Hún missti báða foreldra sína í átökunum en fékk svo varanlegt og gott heimili í SOS Barnaþorpi.

Nú um þessar mundir eru SOS Barnaþorpin í Suður-Súdan að liðsinna flóttamönnum frá Súdan. Ein þeirra sem nýtt hefur sér hjálp samtakanna er María.

Adeline (18) var yfirgefin aðeins þriggja ára gömul á útimarkaði á Fílabeinsströndinni. Hún fékk heimili og móður í SOS Barnaþorpinu í Abobo-Gare og nú hefur hún unnið sér rétt til þátttöku í 200m og 4x100m boðhlaupi á Ólympíuleikunum í London síðar í sumar.

Nang er fimm ára og býr í Laos. Hún varð munaðarlaus aðeins tveggja ára gömul. Bróðir hennar, Kuangkham, er átta ára.

José Alberto fæddist fyrir tíu árum í Junin í Perú. Aðstæður á heimili hans voru mjög erfiðar og foreldrar hans ákváðu að flytja til höfuðborgarinnar Lima í von um betra líf. En vandamálin urðu sífellt stærri.

Lakshimi er indversk. Hún var aðeins 6 ára þegar báðir foreldrar hennar urðu veikir og létust en vegna fátæktar höfðu þeir ekki haft ráð á að leita læknis. Foreldrarnir létu eftir sig þrjú ung börn.

Stellia er níu ára hreyfihömluð stúlka sem býr í Malaví. Saga hennar er í senn sorgleg og ánægjuleg en móðir hennar neitaði að gefast upp þegar samfélagið hafnaði þeim mæðgum og fékk loks viðeigandi meðferð fyrir dóttur sína.

SOS-mæður upplifa sterkar tilfinningar í garð uppeldisbarna sinna líkt og aðrar mæður. Sumar upplifa þó sterkari tilfinningar en aðrar. Fanta Fall er SOS-móðir í barnaþorpi í Gíneu og segir hér frá sínum tilfinningum.

Aida er fjögurra og hálfs árs. Hún er í boltaleik með yngri systur sinni fyrir utan heimili þeirra þegar önnur börn koma aðvífandi og vilja vera með. Þau framkvæma einhver tákn fyrir framan Aidu og hún kinkar kolli. Þau mega vera með.

Ana (23) ólst upp í SOS Barnaþorpi í Króatíu. Hér gefur hún okkur innsýn í æsku sína og segir okkur frá þeirri manneskju sem hefur haft mest áhrif á hana.

John ólst upp í SOS Barnaþorpinu í Mombasa í Kenía. Þangað flutti hann tveggja ára ásamt bróður sínum eftir að báðir foreldrar þeirra létust.

Tashi Choetso er frá Tíbet og bjó þar fyrstu ár ævi sinnar. Þegar faðir hennar lést gat móðir hennar ekki lengur séð fyrir henni og eldri bróður hennar. Hún fór með Tashi til Lhasa, höfuðborgar Tíbet, í þeirri von að finna hjálp. Sú von rættist þegar kona ein bauðst til að fara með Tashi til Indlands ásamt hennar eigin börnum og koma henni fyrir í samfélagi Tíbeta á Norður-Indlandi. Þetta var árið 2005 og Tashi var sjö ára.

Patrick er tvítugur og býr á ungmennaheimili SOS Barnaþorpanna í Kigali í Rúanda. Foreldrar hans yfirgáfu hann og hann neyddist til að betla á götum úti. Hann dreymdi um að tilheyra fjölskyldu, eiga heimili og fá mat og föt. En hann fékk meira en það...

Það er erfitt að segja hvernig líf Fröncu litlu væri í dag ef hún hefði ekki fengið kærleiksríkt heimili í SOS Barnaþorpinu í Jos í Nígeríu. Fortíð fjölskyldu hennar er ein stór sorgarsaga þó vissulega brosi framtíðin við Fröncu og systkinum hennar í dag.

Stefán litli kom fyrst í SOS Barnaþorpið fyrir ári síðan; pínulítill og vannærður. Eftir að hann greindist með Downs-heilkenni hefur verið hægt að mæta þörfum hans mun betur en ella og í dag er þessi ársgamli drengur hvers manns hugljúfi.

Guo er hress ung kona sem starfar sem blómasali á markaði í Peking í Kína. Hún býr ásamt nokkrum vinkonum sínum í leiguhúsnæði og hefur gaman af tónlist og dansi.

Hver kannast ekki við þá spennu sem því fylgir að vera barn og bíða eftir eigin afmælisveislu? Tvíburasysturnar Magali og Sandra héldu nýverið upp á fimm ára afmælið í SOS Barnaþorpi í Bólivíu. Þetta var fyrsta afmælisveisla þeirra systra.

Fjölskylduefling SOS hjálpar illa stöddum barnafjölskyldum og er markmiðið að fjölskyldan geti sjálf mætt þörfum barnanna og ekki þurfi að koma til aðskilnaðar. Eftirfarandi frásögn er frá Bólivíu.

„Mér finnst skemmtilegast að læra að lesa“, segir hin fimm ára gamla Kama sem býr í SOS Barnaþorpinu í Juah í Líberíu þegar hún er spurð hvað henni finnist skemmtilegast í leikskólanum.

Það er þröngt á þingi við Shabelle ána í Eþíópíu. Fólk þyrpist að ánni til að ná í vatn. Rahmo (12) og yngri bróðir hennar eru í mannþrönginni. Þau fylla tunnu af vatni en tunnan er fest á asnakerru sem SOS Barnaþorpin gáfu fjölskyldu barnanna.

Borgin Arad í Suður-Ísrael er staðsett á jaðri Negev eyðimerkurinnar. Þar er SOS Barnaþorpið í Neradim staðsett en það er heimili 120 áður umkomulausra barna. En barnaþorpið hefur upp á fleira að bjóða.

Húsið er lítið. Það er inn á milli 13 íbúðarhúsa, nokkurra leiksvæða og íþróttavalla í SOS Barnaþorpinu í Monróvíu í Líberíu. Þangað geta börn og ungmenni leitað ef þau vilja læra að sauma.

Jólin eru handan við hornið og Macarena hlakkar til að hitta SOS fjölskyldu sína í barnaþorpinu í Puerto Varas í Chile. Þrátt fyrir að vera önnum kafin í starfi sínu sem lífefnafræðingur gæti hún ekki hugsað sér að sleppa því að heimsækja barnaþorpið um jólin.

Alfonsína er líkamlega og andlega fötluð. Hún býr í SOS Barnaþorpi í Kayonza í Austur-Rúanda og SOS-móðir hennar vissi um leið og hún tók hana að sér að þetta yrði ekki auðvelt.

Í samfélagi hirðingja í Austur-Eþíópíu er kona ekkert án eiginmanns. Þegar Sara missti manninn sinn í fyrra voru hún og fimm börn í nánast vonlausri stöðu. En hún leitaði til Fjölskyldueflingar SOS eftir hjálp.

Sum börn í SOS Barnaþorpum búa þar aðeins tímabundið vegna aðstæðna heima fyrir. Hamid býr nú í barnaþorpi í Aserbaídsjan en vonir standa til að hann fái að sameinast móður sinni á ný innan tíðar.

Sergio Bruno ólst upp í SOS Barnaþorpinu í Rio Bonito í Brasilíu. Í dag er hann menntaður og sjálfstæður ungur maður og hefur fengið vinnu við að kenna ungmennum í þorpinu á tölvur.

Mimi er í skóla fyrir fötluð börn og ungmenni í Indónesíu. Hún er í 11.bekk og fallegt bros hennar gefur síður en svo til kynna að hún glími við fötlun.

Árið 1999 missti Kamini foreldra sína í fellibyl. Hún var þá tíu ára. Í kjölfarið fékk hún heimili og móður í SOS Barnaþorpi. En síðan eru liðin tólf ár. Hvað skyldi hafa orðið um hana?

Þegar Baymone var eins árs gömul vóg hún aðeins um sjö kíló og þegar hún var orðin of veikburða til að sitja óstudd skynjaði móðir hennar, Niam, að eitthvað var að. Hún vissi ekki hvert vandamálið var en Baymone hætti að vilja borða hrísgrjón sem hún hafði áður borðað með góðri lyst.

Hann er kallaður Koko og er fimm ára. Hann er mikill orkubolti og finnst gaman að tala. Hann býr í SOS Barnaþorpinu í Savannakhet í Laos.

Kaffi heima og kaffi í vinnunni. Mareleen hefur bæði yndi og lífsviðurværi sitt af kaffi. Hún er því þakklát svarta seyðinu en einnig SOS Barnaþorpunum sem gáfu henni trú á lífið.

Eftirfarandi frásögn er lítið dæmi um það hvernig barn sem missir foreldra sína getur liðið skort og fær ekki tækifæri í lífinu. Einnig sýnir hún hve oft þarf lítið til að breyta lífi barna til hins betra.

Shing er sex ára drengur sem býr í SOS Barnaþorpinu í Urumqi í Kína. Shing er með eindæmum ljúfur og meinlaus. Hann óttast jafnvel maurana sem marsera um eftir gangstígum þorpsins.

Ímyndið ykkur hve erfitt það er fyrir ófríska konu að ganga nestislaus 180 km á 15 dögum ásamt eiginmanni og sex börnum í miklum hita og þurrki.

Bóló er tveggja ára og nýtur aðstoðar SOS Barnaþorpanna í Mogadishu. Hún er frá litlu þorpi í 40 km. fjarlægð frá borginni og kom þaðan ásamt mömmu sinni Nuqay.

Sumum börnum sem fæðast inn í þennan heim stendur ekki til boða gott heimili, ástríkir foreldrar og heilbrigt umhverfi til uppvaxtar. Daníel er einn þessara barna. Strax við fæðingu átti hann nánast enga von.

Arnol litli er ekki orðinn eins árs en hefur upplifað mikið mótlæti í lífinu þrátt fyrir ungan aldur. Í dag býr hann í SOS Barnaþorpi í Perú og er glaðvær, hraustur og hamingjusamur. Systir hans brosir ekki eins mikið en er öll að koma til.

SOS Barnaþorpin hvetja öll börn í sinni umsjá til að halda sambandi við ættingja sína og kynna sér menningu síns fólks. Á dögunum heimsóttu 37 SOS börn í Eþíópíu fæðingarstaði sína og ættingja.

Jose hefur loksins eignast þá fjölskyldu sem hann hafði dreymt um lengi. Sú umhyggja og skilningur sem hann mætti í SOS Barnaþorpinu í Morelia í Mexíkó hafa gjörbreytt lífi hans. Jose segir sjálfur þannig frá:

Þegar Geovanny kom fyrst í samfélagsmiðstöð SOS Barnaþorpanna í Estelí í Níkaragva árið 1989 var hann barn að aldri og læknar töldu að hann myndi aldrei geta gengið. Með mikilli baráttu tókst Geovanny ekki aðeins að læra að ganga heldur komst hann einnig í háskóla.

Pascal* er fimm ára drengur frá Búrúndí. Pascal, sem nú býr í SOS Barnaþorpi, átti áður heima á götunni ásamt andlega vanheilli móður sinni sem vann fyrir þeim með betli.

Þeir eru varla margir hér á landi sem eiga útskriftarskírteini frá verknámsskóla SOS Barnaþorpanna*. Selfyssingurinn Dorcas státar þó af einu slíku.

Þegar SOS Barnaþorpin taka að sér umkomulaust barn gilda ákveðnar verklagsreglur um það ferli sem þá fer í gang. Þegar barnið svo er komið í þorpið taka svo við aðrar reglur um það hvernig SOS-móðirin kemur fram við barnið og elur það upp. Að baki þessum reglum öllum er svo saga lítils einstaklings sem oft einkennist af sorg, ótta og höfnun.

Systkinin Faith og Peter fengu síður en svo óskabyrjun í lífinu. Það var ekki fyrr en þau fengu heimili í SOS Barnaþorpinu í Kitwe í Sambíu sem gæfan fór að snúast þeim í vil.

Mariatou er 17 ára gömul og hefur alist upp í SOS Barnaþorpinu í Bakoteh í Gambíu. Í fyrra fluttist hún yfir á ungmennaheimili þar sem unglingsstúlkur búa saman og undirbúa sig fyrir sjálfstætt líf.

Dana er einstæð þriggja barna móðir í Búlgaríu. Þegar hún eignaðist þriðja barnið var hún ákveðin í að yfirgefa það en fékkst til að skipta um skoðun eftir að henni bauðst aðstoð Fjölskyldueflingar SOS.

„Fyrir þremur mánuðum gátum við ekki brauðfætt börnin okkar. Í dag fáum við tekjur og getum séð fyrir þörfum barnanna okkar.“ Þannig segir Minavar frá en hún er aðeins ein af 300.000 skjólstæðingum Fjölskyldueflingar SOS.

Béatrice Gnala Lou hefur starfað sem SOS-móðir í SOS Barnaþorpinu í Abidjan á Fílabeinsströndinni í tólf ár. Nú í febrúar þurfti hún að yfirgefa þorpið ásamt öðrum mæðrum og börnum vegna átaka í kringum þorpið

SOS Barnaþorpunum á Íslandi hefur borist bréf frá Janeyu, 31 árs gamalli konu í Líberíu sem gat ekki búið hjá móður sinni í æsku. Hún fluttist í barnaþorp, er nú nýgift og lítur framtíðina björtum augum.

Stefán litli er „algjört krútt“. Um það verður ekki deilt. Hann hefur unnið hugi og hjörtu milljóna sjónvarpsáhorfenda í heimalandi sínu Malaví og býr nú í SOS Barnaþorpi.

Belinda er 12 ára og býr ásamt móður sinni og fimm systkinum í „Pappa-borginni“ (City Carton) sem er fátækrahverfi í útjaðri Nairobi, höfuðborg Keníu. Íbúðarhús þeirra er úr mold og bárujárni og er um 10 fermetrar að stærð.

Leikskólar SOS Barnaþorpanna eru byggðir upp þannig að börnin læra í gegnum leik en ekki formlega kennslu. Með því að syngja, mála, rækta jurtir, segja sögur og hjálpast að við hlutina fá börnin nauðsynlegan undirbúning fyrir væntanlegt grunnskólanám.

Á síðasta ári var nýfætt stúlkubarn skilið eftir við hlið SOS Barnaþorps í Líbanon. Enginn vissi hvaðan hún kom og framtíð hennar var óljós. Í dag býr hún í foreldrahúsum og dafnar vel.

Ester er tíu ára og með þeim eldri sem stunda nám í fyrsta bekk Shashi grunnskólans í Simbabve. Það var ekki fyrr en hún flutti í SOS Barnaþorp sem hún fékk loksins að hefja nám... fimm árum of seint.

Hvernig skyldi þremur munaðarlausum systkinum í Bólivíu ganga að aðlagast lífinu í SOS Barnaþorpi, þegar þau tala ekki sama tungumál og hin börnin í þorpinu?

Jennifer setti sig upp á móti hefðum ættbálks síns í Malaví og uppskar útskúfun fyrir vikið. En hún gafst ekki upp og fékk loks uppreisn æru.

María (7) þurfti að vakna eldsnemma á hverjum morgni til að þrífa heimilið, undirbúa morgunverð fyrir systkini sín og gera þau klár fyrir skólann. Eftir að móðir þeirra dó féll það í hlut Maríu að annast heimilið enda faðir þeirra ofbeldisfullur og atvinnulaus alkóhólisti.

13% allra barna í Eþíópíu hafa misst a.m.k. annað foreldrið og mikið er um fötlun meðal barna. SOS Barnaþorpin hafa gefið fjölmörgum þessara barna tækifæri til að lifa mannsæmandi lífi. Senait er í þeirra hópi. Hún segir svo frá:

Í SOS Barnaþorpinu í Baku í Aserbaídsjan starfar tannlæknirinn Aysel. Hún sinnir öllum börnunum í barnaþorpinu ásamt skjólstæðingum Fjölskyldueflingar SOS á staðnum.

Nú um áramótin flutti Alfred Kipchirchir, 14 ára, út af heimili sínu í SOS Barnaþorpinu í Eldoret í Keníu og yfir á ungmennaheimili SOS. SOS-móðir hans, Mama Francis, minnist þess þegar hann kom fyrst í barnaþorpið fyrir fimm árum síðan.

Erlange var himinlifandi þegar hún fékk loksins að fara aftur í skóla, tíu mánuðum eftir að jarðskjálftinn breytti öllu á Haítí.

Lögreglumaðurinn Emmanuel Octave var á vakt í Port-au-Prince þegar skjálftinn reið yfir þann 12. janúar. Hann hljóp strax heim til sín. Heimili fjölskyldunnar stóð enn að hluta til en börnin voru horfin.

Það er sjaldnast auðvelt fyrir börn að flytjast í SOS Barnaþorp. Því fylgir óneitanlega álag og streita fyrir barn þegar það skyndilega fær nýtt heimili og þarf að aðlagast nýju umhverfi – og fá nýja móður! Matthías var eitt sinn í þessum sporum.

Nú þegar jólin nálgast eykst eftirvæntingin hjá börnunum. Börnin í barnaþorpunum hafa sum sent jólasveininum bréf með óskalista.

Maia fluttist í SOS Barnaþorpið í Tbilisi í Georgíu fyrir nokkrum árum. Þar eignaðist hún ný systkini og SOS móðurina Tamar. Það tók hana ekki langan tíma að líta á Tamar og börnin á heimilinu sem sína eigin fjölskyldu.

Eftirfarandi bloggfærsla er frá starfsmanni SOS Barnaþorpanna í Port-au-Prince á Haítí og greinir frá björgun lítillar vannærðar stúlku eftir jarðskjálftann fyrr á árinu.

„Þetta byrjaði allt í Nairobi árið 1982 þegar pabbi dó. Hann lést í slysi sem rekja má til uppreisnar gegn þáverandi forseta landsins, Daniel Arap Moi. Ég var bara þriggja ára.“ Það er Godfrey Kahiti sem svo segir frá. „Við vorum átta í fjölskyldunni; pabbi, mamma, ég, bróðir minn og fjórar systur á aldrinum eins til þrettán ára.“

„Hún hratt upp hurðinni á skrifstofunni minni og lokaði á eftir sér. Mér dauðbrá, en gafst ekki tími til að spyrja hvað væri í gangi því hún fór strax að gráta. „Hann er aleinn á sjúkrahúsinu,“ sagði hún grátandi, „það er enginn hjá honum“.

Árið 1971 var fyrsta SOS Barnaþorpið í Afríku opnað í Abobo-Gare á Fílabeinsströndinni. Sidibe I. var eitt af fyrstu umkomulausu börnunum til að eignast heimili í SOS Barnaþorpi í Afríku. Það var árið 1975. Sidibe er nú 35 ára og í nýju bréfi sínu til okkar lítur hann um öxl: