Borgin Arad í Suður-Ísrael er staðsett á jaðri Negev eyðimerkurinnar. Þar er SOS Barnaþorpið í Neradim staðsett en það er heimili 120 áður umkomulausra barna. En barnaþorpið hefur upp á fleira að bjóða.

Húsið er lítið. Það er inn á milli 13 íbúðarhúsa, nokkurra leiksvæða og íþróttavalla í SOS Barnaþorpinu í Monróvíu í Líberíu. Þangað geta börn og ungmenni leitað ef þau vilja læra að sauma.

Jólin eru handan við hornið og Macarena hlakkar til að hitta SOS fjölskyldu sína í barnaþorpinu í Puerto Varas í Chile. Þrátt fyrir að vera önnum kafin í starfi sínu sem lífefnafræðingur gæti hún ekki hugsað sér að sleppa því að heimsækja barnaþorpið um jólin.

Alfonsína er líkamlega og andlega fötluð. Hún býr í SOS Barnaþorpi í Kayonza í Austur-Rúanda og SOS-móðir hennar vissi um leið og hún tók hana að sér að þetta yrði ekki auðvelt.

Í samfélagi hirðingja í Austur-Eþíópíu er kona ekkert án eiginmanns. Þegar Sara missti manninn sinn í fyrra voru hún og fimm börn í nánast vonlausri stöðu. En hún leitaði til Fjölskyldueflingar SOS eftir hjálp.

Sum börn í SOS Barnaþorpum búa þar aðeins tímabundið vegna aðstæðna heima fyrir. Hamid býr nú í barnaþorpi í Aserbaídsjan en vonir standa til að hann fái að sameinast móður sinni á ný innan tíðar.

Sergio Bruno ólst upp í SOS Barnaþorpinu í Rio Bonito í Brasilíu. Í dag er hann menntaður og sjálfstæður ungur maður og hefur fengið vinnu við að kenna ungmennum í þorpinu á tölvur.

Mimi er í skóla fyrir fötluð börn og ungmenni í Indónesíu. Hún er í 11.bekk og fallegt bros hennar gefur síður en svo til kynna að hún glími við fötlun.

Árið 1999 missti Kamini foreldra sína í fellibyl. Hún var þá tíu ára. Í kjölfarið fékk hún heimili og móður í SOS Barnaþorpi. En síðan eru liðin tólf ár. Hvað skyldi hafa orðið um hana?

Þegar Baymone var eins árs gömul vóg hún aðeins um sjö kíló og þegar hún var orðin of veikburða til að sitja óstudd skynjaði móðir hennar, Niam, að eitthvað var að. Hún vissi ekki hvert vandamálið var en Baymone hætti að vilja borða hrísgrjón sem hún hafði áður borðað með góðri lyst.

Hann er kallaður Koko og er fimm ára. Hann er mikill orkubolti og finnst gaman að tala. Hann býr í SOS Barnaþorpinu í Savannakhet í Laos.

Kaffi heima og kaffi í vinnunni. Mareleen hefur bæði yndi og lífsviðurværi sitt af kaffi. Hún er því þakklát svarta seyðinu en einnig SOS Barnaþorpunum sem gáfu henni trú á lífið.

Eftirfarandi frásögn er lítið dæmi um það hvernig barn sem missir foreldra sína getur liðið skort og fær ekki tækifæri í lífinu. Einnig sýnir hún hve oft þarf lítið til að breyta lífi barna til hins betra.

Shing er sex ára drengur sem býr í SOS Barnaþorpinu í Urumqi í Kína. Shing er með eindæmum ljúfur og meinlaus. Hann óttast jafnvel maurana sem marsera um eftir gangstígum þorpsins.

Ímyndið ykkur hve erfitt það er fyrir ófríska konu að ganga nestislaus 180 km á 15 dögum ásamt eiginmanni og sex börnum í miklum hita og þurrki.

Bóló er tveggja ára og nýtur aðstoðar SOS Barnaþorpanna í Mogadishu. Hún er frá litlu þorpi í 40 km. fjarlægð frá borginni og kom þaðan ásamt mömmu sinni Nuqay.

Sumum börnum sem fæðast inn í þennan heim stendur ekki til boða gott heimili, ástríkir foreldrar og heilbrigt umhverfi til uppvaxtar. Daníel er einn þessara barna. Strax við fæðingu átti hann nánast enga von.

Arnol litli er ekki orðinn eins árs en hefur upplifað mikið mótlæti í lífinu þrátt fyrir ungan aldur. Í dag býr hann í SOS Barnaþorpi í Perú og er glaðvær, hraustur og hamingjusamur. Systir hans brosir ekki eins mikið en er öll að koma til.

SOS Barnaþorpin hvetja öll börn í sinni umsjá til að halda sambandi við ættingja sína og kynna sér menningu síns fólks. Á dögunum heimsóttu 37 SOS börn í Eþíópíu fæðingarstaði sína og ættingja.

Jose hefur loksins eignast þá fjölskyldu sem hann hafði dreymt um lengi. Sú umhyggja og skilningur sem hann mætti í SOS Barnaþorpinu í Morelia í Mexíkó hafa gjörbreytt lífi hans. Jose segir sjálfur þannig frá:

Þegar Geovanny kom fyrst í samfélagsmiðstöð SOS Barnaþorpanna í Estelí í Níkaragva árið 1989 var hann barn að aldri og læknar töldu að hann myndi aldrei geta gengið. Með mikilli baráttu tókst Geovanny ekki aðeins að læra að ganga heldur komst hann einnig í háskóla.

Pascal* er fimm ára drengur frá Búrúndí. Pascal, sem nú býr í SOS Barnaþorpi, átti áður heima á götunni ásamt andlega vanheilli móður sinni sem vann fyrir þeim með betli.

Þeir eru varla margir hér á landi sem eiga útskriftarskírteini frá verknámsskóla SOS Barnaþorpanna*. Selfyssingurinn Dorcas státar þó af einu slíku.

Þegar SOS Barnaþorpin taka að sér umkomulaust barn gilda ákveðnar verklagsreglur um það ferli sem þá fer í gang. Þegar barnið svo er komið í þorpið taka svo við aðrar reglur um það hvernig SOS-móðirin kemur fram við barnið og elur það upp. Að baki þessum reglum öllum er svo saga lítils einstaklings sem oft einkennist af sorg, ótta og höfnun.

Systkinin Faith og Peter fengu síður en svo óskabyrjun í lífinu. Það var ekki fyrr en þau fengu heimili í SOS Barnaþorpinu í Kitwe í Sambíu sem gæfan fór að snúast þeim í vil.

Mariatou er 17 ára gömul og hefur alist upp í SOS Barnaþorpinu í Bakoteh í Gambíu. Í fyrra fluttist hún yfir á ungmennaheimili þar sem unglingsstúlkur búa saman og undirbúa sig fyrir sjálfstætt líf.

Dana er einstæð þriggja barna móðir í Búlgaríu. Þegar hún eignaðist þriðja barnið var hún ákveðin í að yfirgefa það en fékkst til að skipta um skoðun eftir að henni bauðst aðstoð Fjölskyldueflingar SOS.

„Fyrir þremur mánuðum gátum við ekki brauðfætt börnin okkar. Í dag fáum við tekjur og getum séð fyrir þörfum barnanna okkar.“ Þannig segir Minavar frá en hún er aðeins ein af 300.000 skjólstæðingum Fjölskyldueflingar SOS.

Béatrice Gnala Lou hefur starfað sem SOS-móðir í SOS Barnaþorpinu í Abidjan á Fílabeinsströndinni í tólf ár. Nú í febrúar þurfti hún að yfirgefa þorpið ásamt öðrum mæðrum og börnum vegna átaka í kringum þorpið

SOS Barnaþorpunum á Íslandi hefur borist bréf frá Janeyu, 31 árs gamalli konu í Líberíu sem gat ekki búið hjá móður sinni í æsku. Hún fluttist í barnaþorp, er nú nýgift og lítur framtíðina björtum augum.

Stefán litli er „algjört krútt“. Um það verður ekki deilt. Hann hefur unnið hugi og hjörtu milljóna sjónvarpsáhorfenda í heimalandi sínu Malaví og býr nú í SOS Barnaþorpi.

Belinda er 12 ára og býr ásamt móður sinni og fimm systkinum í „Pappa-borginni“ (City Carton) sem er fátækrahverfi í útjaðri Nairobi, höfuðborg Keníu. Íbúðarhús þeirra er úr mold og bárujárni og er um 10 fermetrar að stærð.

Leikskólar SOS Barnaþorpanna eru byggðir upp þannig að börnin læra í gegnum leik en ekki formlega kennslu. Með því að syngja, mála, rækta jurtir, segja sögur og hjálpast að við hlutina fá börnin nauðsynlegan undirbúning fyrir væntanlegt grunnskólanám.

Á síðasta ári var nýfætt stúlkubarn skilið eftir við hlið SOS Barnaþorps í Líbanon. Enginn vissi hvaðan hún kom og framtíð hennar var óljós. Í dag býr hún í foreldrahúsum og dafnar vel.

Ester er tíu ára og með þeim eldri sem stunda nám í fyrsta bekk Shashi grunnskólans í Simbabve. Það var ekki fyrr en hún flutti í SOS Barnaþorp sem hún fékk loksins að hefja nám... fimm árum of seint.

Hvernig skyldi þremur munaðarlausum systkinum í Bólivíu ganga að aðlagast lífinu í SOS Barnaþorpi, þegar þau tala ekki sama tungumál og hin börnin í þorpinu?

Jennifer setti sig upp á móti hefðum ættbálks síns í Malaví og uppskar útskúfun fyrir vikið. En hún gafst ekki upp og fékk loks uppreisn æru.

María (7) þurfti að vakna eldsnemma á hverjum morgni til að þrífa heimilið, undirbúa morgunverð fyrir systkini sín og gera þau klár fyrir skólann. Eftir að móðir þeirra dó féll það í hlut Maríu að annast heimilið enda faðir þeirra ofbeldisfullur og atvinnulaus alkóhólisti.

13% allra barna í Eþíópíu hafa misst a.m.k. annað foreldrið og mikið er um fötlun meðal barna. SOS Barnaþorpin hafa gefið fjölmörgum þessara barna tækifæri til að lifa mannsæmandi lífi. Senait er í þeirra hópi. Hún segir svo frá:

Í SOS Barnaþorpinu í Baku í Aserbaídsjan starfar tannlæknirinn Aysel. Hún sinnir öllum börnunum í barnaþorpinu ásamt skjólstæðingum Fjölskyldueflingar SOS á staðnum.

Nú um áramótin flutti Alfred Kipchirchir, 14 ára, út af heimili sínu í SOS Barnaþorpinu í Eldoret í Keníu og yfir á ungmennaheimili SOS. SOS-móðir hans, Mama Francis, minnist þess þegar hann kom fyrst í barnaþorpið fyrir fimm árum síðan.

Erlange var himinlifandi þegar hún fékk loksins að fara aftur í skóla, tíu mánuðum eftir að jarðskjálftinn breytti öllu á Haítí.

Lögreglumaðurinn Emmanuel Octave var á vakt í Port-au-Prince þegar skjálftinn reið yfir þann 12. janúar. Hann hljóp strax heim til sín. Heimili fjölskyldunnar stóð enn að hluta til en börnin voru horfin.

Það er sjaldnast auðvelt fyrir börn að flytjast í SOS Barnaþorp. Því fylgir óneitanlega álag og streita fyrir barn þegar það skyndilega fær nýtt heimili og þarf að aðlagast nýju umhverfi – og fá nýja móður! Matthías var eitt sinn í þessum sporum.

Nú þegar jólin nálgast eykst eftirvæntingin hjá börnunum. Börnin í barnaþorpunum hafa sum sent jólasveininum bréf með óskalista.

Maia fluttist í SOS Barnaþorpið í Tbilisi í Georgíu fyrir nokkrum árum. Þar eignaðist hún ný systkini og SOS móðurina Tamar. Það tók hana ekki langan tíma að líta á Tamar og börnin á heimilinu sem sína eigin fjölskyldu.

Eftirfarandi bloggfærsla er frá starfsmanni SOS Barnaþorpanna í Port-au-Prince á Haítí og greinir frá björgun lítillar vannærðar stúlku eftir jarðskjálftann fyrr á árinu.

„Þetta byrjaði allt í Nairobi árið 1982 þegar pabbi dó. Hann lést í slysi sem rekja má til uppreisnar gegn þáverandi forseta landsins, Daniel Arap Moi. Ég var bara þriggja ára.“ Það er Godfrey Kahiti sem svo segir frá. „Við vorum átta í fjölskyldunni; pabbi, mamma, ég, bróðir minn og fjórar systur á aldrinum eins til þrettán ára.“

„Hún hratt upp hurðinni á skrifstofunni minni og lokaði á eftir sér. Mér dauðbrá, en gafst ekki tími til að spyrja hvað væri í gangi því hún fór strax að gráta. „Hann er aleinn á sjúkrahúsinu,“ sagði hún grátandi, „það er enginn hjá honum“.

Árið 1971 var fyrsta SOS Barnaþorpið í Afríku opnað í Abobo-Gare á Fílabeinsströndinni. Sidibe I. var eitt af fyrstu umkomulausu börnunum til að eignast heimili í SOS Barnaþorpi í Afríku. Það var árið 1975. Sidibe er nú 35 ára og í nýju bréfi sínu til okkar lítur hann um öxl:

Eigir þú leið um nágrenni SOS Barnaþorpsins í Sarajevo þarftu ekki að hafa áhyggjur af öryggi þínu. Dino (11) og Bela (11) leggja mikið á sig til að tryggja öryggi þeirra sem leið eiga um hverfið.

 Fyrir 21 ári síðan létu fjórar vinkonur í Tælandi smella af sér ljósmynd (þetta var á tíma 35mm filmunnar). Þær héldust í hendur á myndinni og innsigluðu þannig vináttu sína. Tíu árum síðar, eða 1999, voru þær enn góðar vinkonur og sátu aftur fyrir á mynd. Nú, árið 2010 var síðan þriðja myndin tekin – og vináttan var enn til staðar!

Ljósmyndari á vegum SOS Barnaþorpanna var nýverið á ferð um flóðasvæðin í Pakistan og sendi okkur meðfylgjandi frásögn um örlög fjölskyldu einnar.

 Ómar er tveggja ára. Þegar hann kom fyrst í SOS Barnaþorpið í Bakoteh í Gambíu var hann fölur, veikur, máttvana og innan við tvö kíló að þyngd. Í dag er Ómar í fullu fjöri og mun byrja á leikskóla síðar í mánuðinum.

 Juan David er tveggja ára og hefur átt erfitt með gang. Hann er í hópi skjólstæðinga Samfélagsmiðstöðvar SOS Barnaþorpanna í Bogotá í Kólumbíu.

Adija er fimmtán ára og á að baki mjög erfiða æsku. Þrátt fyrir foreldraleysi hefur hún náð að fóta sig í lífinu og stefnir á hjúkrunarnám í framtíðinni

„Er eitthvað um lágvaxið fólk í ættinni?“ spurði ljósmóðirin konu eina í Malaví strax eftir að sú síðarnefnda hafði fætt stúlkubarn. „Ertu að segja mér að það sé eitthvað að barninu mínu?“ spurði móðirin áhyggjufull á móti.

Nýverið fengum við bréf frá ungum manni á Indlandi, að nafni David, þar sem hann lýsir upplifun sinni af því að hafa verið SOS barn og alast upp í barnaþorpi. Lauslega þýtt er bréf hans þannig:

Hún heitir Elvira Imas del Puerto og er SOS-móðir í barnaþorpi í Paragvæ. Hún er fimmtíu og fimm ára og hefur alið upp hvorki fleiri né færri en tuttugu og eitt barn í SOS Barnaþorpinu í Hohenau. Nokkur þeirra eru fötluð.

 Hetjur finnast víðar en í teiknimyndabókum og kvikmyndum. Hvunndagshetjur fyrirfinnast víða og er Sergio litli dæmi um slíka hetju. Hann hefur sigrast á miklum erfiðleikum í æsku og í dag er hann bara venjulegur og lífsglaður ungur drengur í SOS Barnaþorpi í Mósambík.

Litli Gídeon* hefur sýnt ótrúlega seiglu eftir að hafa verið bjargað úr „helvíti“. Kornungur að aldri var hann hlekkjaður sem villidýr og mátti þola illa meðferð fósturforeldra sinna. Í dag á hann yndislega fjölskyldu í SOS Barnaþorpinu í Ondangwa í Namibíu.

„Mamma, ég er hætt í skóla. Ég nenni þessu ekki lengur.“ Þetta voru fyrstu orð Yandi einn morguninn þegar SOS-móðir hennar vakti hana til að fara í skólann. Framundan voru nokkrir erfiðir dagar en í dag hlakkar Yandi til að fara í skólann á hverjum morgni og hún hjálpar meira að segja yngri systkinum sínum með heimanámið – óbeðin!

Þegar Juani hætti sem SOS-móðir sökum aldurs eftir 30 ára störf ákvað hún að taka Róbert með sér. Róbert er ungur maður sem glímir við andlega fötlun. Juani var SOS-móðir hans í barnaþorpinu í Bulnes þegar Róbert var lítill drengur og hann lítur á hana sem móður sína.

Það gengur kraftaverki næst að tvíburarnir skuli vera á lífi í dag. Það var á sólríku síðdegi í ágúst 2008 að veikburða maður gekk inn í SOS Barnaþorpið í Makeni í Síerra Leóne. Hann hélt á tveimur vannærðum og ofþornuðum börnum sínum; tvíburunum Alhassan og Alusine.

Róbert fæddist inn í hörmulegar aðstæður stríðsátaka í Úganda og bjó við þær þar til hermaður andstæðrar fylkingar fann móður hans látna og Róbert bundinn við bak hennar. Þegar maður sér Róbert hlaupa um í SOS Barnaþorpinu í Gulu í dag, á maður erfitt með að trúa því að þar sé sami drengur á ferð.

Að vera níu barna móðir er næstum því eins og að vera þjálfari íþóttaliðs. Maður þarf að geta úthlutað verkefnum, kennt nýja hluti og sett markmið. Mariana er SOS-móðir í Gíneu-Bissá og veit alveg hvað hún er að gera!

Starfsfólk SOS upplifir oft afkáralegar aðstæður. Fyrir nokkrum árum var starfsfólki Fjölskyldueflingar SOS í Úganda bent á gamla konu sem sá þá ein um tvö barnabörn sín. Þegar okkar fólk mætti á staðinn var sú gamla að hnýta hengingaról, búin að gefast upp á lífinu.

„Hvar eru skórnir þínir? Náðu í þá!“ Þannig kallar Nathalie Nozile til drengs í SOS Barnaþorpinu í Santo á Haítí þar sem hann hleypur um berfættur á grasinu. Um leið minnist Nathalie þess þegar SOS-móðir hennar minnti hana á að vera ekki berfætt utandyra.