Luisa á batavegi

28.5.2008

Luisa er fjögurra ára stúlka í Mexíkó sem hefur þurft að líða miklar þjáningar vegna heimilisofbeldis. Karina Cruz, félagsráðgjafi SOS-barnaþorpsins í Tuxtla Gutiérrez segir hér frá kynnum sínum af Luisu.

Saga Luisu er átakanleg. Hún sýnir okkur hve miskunnarlausir foreldrar geta verið við börn sín, en hún sýnir okkur einnig að þegar barnungt fórnarlamb heimilisofbeldis fær ást og nýtt tækifæri geta ótrúlegir hlutir gerst. Bati Luisu hefur þó ekki komið að sjálfu sér, heldur er hann ávöxtur þrotlausrar vinnu og staðfestu.

Fyrir nokkrum árum starfaði ég sem félagsráðgjafi hjá embætti saksóknara Chiapa-fylkis í Mexíkó og fékkst þar m.a. við mál Luisu. Þá var hún aðeins sex mánaða og hafði orðið fyrir alvarlegum höfuðáverkum vegna heimilisofbeldis. Ég þurfti að kynna mér aðstæður hennar, tryggja velferð hennar og láta ýmsa sérfræðinga meta þann skaða sem hún hafði orðið fyrir.

Ég gat alls ekki sætt mig við það sem foreldrar hennar höfðu gert henni. Hvers vegna þurfti stúlka, sem fæddist heilbrigð, að ganga í gegnum þetta? Kannski myndi hún aldrei geta talað eða gengið framar.

Von

Luisa var á gjörgæslu í nokkra mánuði. Eftir að hún útskrifaðist þaðan töldu læknarnir lífslíkur hennar ekki miklar. Hún sýndi þó ákveðin batamerki í kjölfarið og ljóst var að taka þyrfti ákvörðun um framtíð hennar.

Okkur sem störfuðum hjá hinu opinbera reyndist ekki auðvelt að finna Luisu framtíðar heimili. Þegar við höfðum kannað alla möguleika og höfðum allstaðar fengið nei gerðist hið ótrúlega; SOS-barnaþorpið í Tuxtla Gutiérrez* bauðst til að taka Luisu að sér í febrúar 2005 en þá var hún nýorðin eins árs.

Luisa hafði ekki bara fundið einhvern sem vildi taka við henni, heldur einnig yndislegan stað þar sem hún fengi í fyrsta skipti að upplifa heimili án ofbeldis. Ég gleymi aldrei þeim degi þegar Luisa kom fyrst í SOS-barnaþorpið. Líkami hennar var algjörlega máttlaus, hún gat hvorki hreyft legg né lið. Augnaráð hennar var nístandi og tjáði vanlíðan eins árs gamals barns. Luisa gerði sér auðvitað enga grein fyrir því að hún hafði hitt framtíðar fjölskyldu sína. Ég var hins vegar sannfærð um að svo væri.

Endurfundir

Nærri tvö ár liðu og einn morguninn sá ég atvinnuauglýsingu þar sem óskað var eftir félagsráðgjafa í SOS-barnaþorpið í Tuxtla Gutiérrez. Þarna sá ég nýtt tækifæri opnast; ég var tilbúin að breyta til og í þessu starfi fengi ég tækifæri til að hjálpa börnum með sérþarfir. Ég mundi eftir Luisu og langaði að vita hvernig hún hefði það eftir allan þennan tíma.

Ég sótti um og fékk starfið. Strax fyrsta daginn í nýja starfinu bað ég um að fá að hitta Luisu, sem þá var rétt innan við þriggja ára. Endurfundirnir voru yndislegir. Ég faðmaði stúlkuna og fann hvernig hún hreyfði hendurnar, eitthvað sem hún gat alls ekki gert tveimur árum áður. Síðan horfði ég á Luisu leika sér á rúminu sínu og sá að hún gat setið óstudd. Ég dáðist einnig að systkinum hennar, hvernig þau önnuðust hana og sýndu henni ást.

Í hvert sinn sem ég sé Luisu finn ég til mikillar gleði. SOS-móðir hennar sýnir henni mikla ástúð og heldur á henni yfir á endurhæfingarmiðstöðina, meðferðarmiðstöðina og fleiri staði sem koma að bataferli Luisu, sem nú er fjögurra ára.

Sú umhyggja sem Luisa fær í barnaþorpinu hefur orðið til þess að hún borðar betur, getur setið upprétt og hefur sýnt framfarir á ýmsum sviðum. Auk þess má sjá svipbrigði á andliti hennar sem tjá gleði og hamingju. Við komuna í barnaþorpið glataði Luisa ekki fjölskyldu sinni heldur fékk hún stóra fjölskyldu og góða móður.

Nafni stúlkunnar hefur verið breytt.

* SOS-barnaþorpið í Tuxtla Gutiérrez er sérstaklega byggt til að taka við börnum með sérþarfir.