Haítí: Alexis var eins árs þegar jarðskjálftinn reið yfir landið og síðan hefur hann hvorki séð pabba sinn eða mömmu. Sænskir blaðamenn fundu hann í tjaldbúðum og skrifuðu um hann frétt. Í dag býr Alexis í SOS Barnaþorpi og sænsku blaðamennirnir eru styrktarforeldrar hans.

Nú, tæpum þremur árum eftir jarðskjálftann sem skók Haítí 12. janúar 2010 rifjar Annaelle upp versta dag lífs hennar. Móðir hennar varð undir rústum hússins þeirra sem stóð í miðbænum, en gatan var nefnd „Grafreitargata“ eftir skjálftann. Hún sá ekki föður sinn aftur eftir þennan dag, hann hefur aldrei fundist. Í heild létust yfir 200,000 manns í skjálftanum og ríflega þrjár milljónir misstu heimili sín. Mörg börn eins og Annaelle urðu munaðarlaus eða viðskila við fjölskyldur sínar.

Kristína* er sjö ára gömul. Lítilsháttar fötlun í hægri handlegg olli henni óöryggi sem aftur gerði hana að auðveldu fórnarlambi eineltis. Félagslegur þroski hennar var ekki með eðlilegum hætti og á tímabili þjáðist hún af þunglyndi.

Árið 2008 tók SOS-móðir við litlum dreng á heimili sitt í barnaþorpi í Bólivíu. Strax í upphafi gerði hún sér grein fyrir að framundan væri mikið og stórt verkefni fyrir þau bæði.

Ángela Juana Pérez Calderón fæddist í León í Níkaragva í febrúar 1945. Hún býr með þremur langömmubörnum sínum sem eru 5, 7 og 11 ára.

José Alberto fæddist fyrir tíu árum í Junin í Perú. Aðstæður á heimili hans voru mjög erfiðar og foreldrar hans ákváðu að flytja til höfuðborgarinnar Lima í von um betra líf. En vandamálin urðu sífellt stærri.

Hver kannast ekki við þá spennu sem því fylgir að vera barn og bíða eftir eigin afmælisveislu? Tvíburasysturnar Magali og Sandra héldu nýverið upp á fimm ára afmælið í SOS Barnaþorpi í Bólivíu. Þetta var fyrsta afmælisveisla þeirra systra.

Jólin eru handan við hornið og Macarena hlakkar til að hitta SOS fjölskyldu sína í barnaþorpinu í Puerto Varas í Chile. Þrátt fyrir að vera önnum kafin í starfi sínu sem lífefnafræðingur gæti hún ekki hugsað sér að sleppa því að heimsækja barnaþorpið um jólin.

Sergio Bruno ólst upp í SOS Barnaþorpinu í Rio Bonito í Brasilíu. Í dag er hann menntaður og sjálfstæður ungur maður og hefur fengið vinnu við að kenna ungmennum í þorpinu á tölvur.

Kaffi heima og kaffi í vinnunni. Mareleen hefur bæði yndi og lífsviðurværi sitt af kaffi. Hún er því þakklát svarta seyðinu en einnig SOS Barnaþorpunum sem gáfu henni trú á lífið.

Arnol litli er ekki orðinn eins árs en hefur upplifað mikið mótlæti í lífinu þrátt fyrir ungan aldur. Í dag býr hann í SOS Barnaþorpi í Perú og er glaðvær, hraustur og hamingjusamur. Systir hans brosir ekki eins mikið en er öll að koma til.

Jose hefur loksins eignast þá fjölskyldu sem hann hafði dreymt um lengi. Sú umhyggja og skilningur sem hann mætti í SOS Barnaþorpinu í Morelia í Mexíkó hafa gjörbreytt lífi hans. Jose segir sjálfur þannig frá:

Hvernig skyldi þremur munaðarlausum systkinum í Bólivíu ganga að aðlagast lífinu í SOS Barnaþorpi, þegar þau tala ekki sama tungumál og hin börnin í þorpinu?

María (7) þurfti að vakna eldsnemma á hverjum morgni til að þrífa heimilið, undirbúa morgunverð fyrir systkini sín og gera þau klár fyrir skólann. Eftir að móðir þeirra dó féll það í hlut Maríu að annast heimilið enda faðir þeirra ofbeldisfullur og atvinnulaus alkóhólisti.

Erlange var himinlifandi þegar hún fékk loksins að fara aftur í skóla, tíu mánuðum eftir að jarðskjálftinn breytti öllu á Haítí.

Lögreglumaðurinn Emmanuel Octave var á vakt í Port-au-Prince þegar skjálftinn reið yfir þann 12. janúar. Hann hljóp strax heim til sín. Heimili fjölskyldunnar stóð enn að hluta til en börnin voru horfin.

Eftirfarandi bloggfærsla er frá starfsmanni SOS Barnaþorpanna í Port-au-Prince á Haítí og greinir frá björgun lítillar vannærðar stúlku eftir jarðskjálftann fyrr á árinu.

 Juan David er tveggja ára og hefur átt erfitt með gang. Hann er í hópi skjólstæðinga Samfélagsmiðstöðvar SOS Barnaþorpanna í Bogotá í Kólumbíu.

Hún heitir Elvira Imas del Puerto og er SOS-móðir í barnaþorpi í Paragvæ. Hún er fimmtíu og fimm ára og hefur alið upp hvorki fleiri né færri en tuttugu og eitt barn í SOS Barnaþorpinu í Hohenau. Nokkur þeirra eru fötluð.

Þegar Juani hætti sem SOS-móðir sökum aldurs eftir 30 ára störf ákvað hún að taka Róbert með sér. Róbert er ungur maður sem glímir við andlega fötlun. Juani var SOS-móðir hans í barnaþorpinu í Bulnes þegar Róbert var lítill drengur og hann lítur á hana sem móður sína.

„Hvar eru skórnir þínir? Náðu í þá!“ Þannig kallar Nathalie Nozile til drengs í SOS Barnaþorpinu í Santo á Haítí þar sem hann hleypur um berfættur á grasinu. Um leið minnist Nathalie þess þegar SOS-móðir hennar minnti hana á að vera ekki berfætt utandyra.

Starfsfólk SOS á Haítí ryður sér leið í gegnum tjaldbúðir heimilislausra. Fólk hefur búið í þessum tjaldbúðum allt frá því skjálftinn reið yfir og lifir nánast á loftinu einu. Karlmaður bendir fólkinu okkar á eitt hrörlegasta tjaldið. Þar liggur kona á gólfinu/jörðinni og börnin hennar þrjú, tvær stúlkur og drengur, liggja utan í henni.

Í þröngu stræti einu í Port-au-Prince höfuðborg Haítí, fann starfsfólk SOS Barnaþorpanna á Haítí þrjú lítil systkini sem höfðu orðið munaðarlaus í jarðskjálftanum 12. janúar sl.

„Farðu nú út og leiktu þér í smá stund.“ Þetta var það síðasta sem Yannick* (12 ára) heyrði móður sína segja áður en jarðskjálftinn á Haítí tók líf hennar.

Bræðurnir í eftirfarandi frásögn misstu föður sinn og systur í jarðskjálftanum á Haítí 12. janúar sl. Þeir fá að búa í SOS Barnaþorpinu í Santo þar til ákveðið hefur verið um framhaldið.

Felix er 26 ára og nýkvæntur. Hann var fyrsta barnið á sínum tíma sem eignaðist heimili og móður í SOS Barnaþorpinu í Puerto Varas í Chile.

Þetta byrjaði allt þegar Dylan litli sá reiðhjól bróður síns. Á því augnabliki var hann staðráðinn í að læra að hjóla. Hann gerði nokkrar tilraunir, en án árangurs. Hann langaði bara að læra að hjóla eins og stóru krakkarnir. Og einmitt þá birtist hjálpin, þegar hann þurfti mest á henni að halda.

Celia er einstæð móðir í Bólivíu. Hún hefur gengið í gegnum mikla erfiðleika. Fyrrverandi maðurinn hennar beitti hana ofbeldi, niðurlægði hana og tók af henni þá litlu peninga sem hún náði að vinna sér inn.

„Það var mikið lán að fá að alast upp í SOS-barnaþorpi. Þar komst ég að því hvað það þýðir að eiga ástríka móður og systkini.“ Anna Victoria Cruz missti kynmóður sína mjög ung og fluttist í kjölfarið í SOS-barnaþorpið Los Jardines í Dóminíska Lýðveldinu.

Naomi er fimm barna móðir í Bólivíu. Fjölskyldan hefur gengið í gegnum mikla erfiðleika vegna fátæktar og drykkju eiginmannsins en lítur nú framtíðina björtum augum.

Fyrstu ár ævi sinnar bjó Jóhanna við spennuþrungnar fjölskylduaðstæður sem lituðust af heimilisofbeldi og misnotkun. Líf hennar tók hinsvegar óvænta stefnu í átt til friðar þegar hún var sex ára.

Árið 2004 fluttu fjórar systur í SOS-barnaþorp í Níkaragva. Nú, fimm árum síðar skrifar elsta systirin okkur opið bréf þar sem hún segir frá lífinu í þorpinu.

Þrír bræður í Mexíkó sem urðu umkomulausir árið 2005 voru í kjölfarið aðskildir og komið fyrir hverjum á sinni stofnuninni. Nú hafa þeir verið sameinaðir á ný í SOS-barnaþorpi.

Þau eru hjón. Hann er 34 ára, hún 20 ára. Þau eiga þrjú börn. Hann er heyrnarlaus (döff), hefur enga heyrn á öðru eyra og nánast enga á hinu. Þau hafa nýtt sér þjónustu samfélagsmiðstöðvar SOS-barnaþorpanna.

Marga dreymir um að koma fram í sjónvarpi. Munaðarlaus stúlka sem eignaðist móður og gott heimili í SOS-barnaþorpi í S-Ameríku tilheyrði þessum hópi dreymenda. En nú hefur draumurinn ræst.

Nýverið var Domitila Orazco ráðin forstöðukona barnaþorps í heimalandi sínu. Nýi vinnustaðurinn er henni þó ekki framandi því hún bjó þar sjálf frá sjö ára aldri.

Viviana var aðeins þriggja ára þegar henni bauðst pláss í SOS-barnaþorpi í Malleco í Chile. Síðan eru liðin allmörg ár og Viviana segir hér frá reynslu sinni af lífinu í barnaþorpinu.

Rakel* er 37 ára. Þegar hún var fjögurra ára missti hún móður sína og varð munaðarlaus. Við tók líf innan um glæpamenn, eiturlyfjafíkla og vændiskonur í Calle del Cartucho-hverfinu í Bogota, höfuðborg Kólumbíu.

Luisa er fjögurra ára stúlka í Mexíkó sem hefur þurft að líða miklar þjáningar vegna heimilisofbeldis. Karina Cruz, félagsráðgjafi SOS-barnaþorpsins í Tuxtla Gutiérrez segir hér frá kynnum sínum af Luisu.

Sergio er aðeins átta ára. Engu að síður hefur hann verið rekinn sex sinnum úr skóla. Sergio var yfirgefinn af foreldrum sínum en hefur nú tekið miklum framförum, þökk sé samfélagsmiðstöð SOS í Engenho do Meio í Brasilíu.

Fjölskylduefling SOS hjálpar illa stöddum fjölskyldum víða um heim. Hér á eftir er frásögn konu í S-Ameríku sem sá framá að þurfa að láta frá sér börn sín en fékk aðstoð Fjölskyldueflingarinnar og fjölskyldan heldur hópinn – sterkari enn nokkru sinni fyrr.

Marta* er ellefu ára og býr í Panama. Hér segir frá því hvernig líf hennar breyttist þegar hún flutti í SOS-barnaþorp frá ofbeldisfullum föður og andlega fatlaðri móður. Frásögnin er skrifuð af félagsráðgjafa SOS-barnaþorpsins í Colón.