Ungur blaðaútgefandi

18.12.2009

Það er ekki víst að þér þyki mikið til eftirfarandi sögu koma. En að baki hennar er stúlka sem hefur þurft að upplifa meira en á barn er leggjandi; erfiðar fjölskylduaðstæður og svo dvöl á munaðarleysingjaheimili.

Þetta er frásögn af einstaklingi sem tókst að bjarga. Slíkar frásagnir ættu að hvetja okkur öll til dáða.

---

Hún er 17 ára og ófeimin við að tjá skoðanir sínar. „Mig langar að verða blaðamaður. Helst vildi ég verða fréttaþulur eða blaðamaður og ljósmyndari,“ segir Alesya ákveðin.

Alesya hefur í tvö ár haft yfirumsjón með „SOSedi“, sem er tímarit SOS Barnaþorpsins í Minks í Hvíta Rússlandi, en blaðið kemur út mánaðarlega. Þegar hugmyndin um þorpsblað kom fyrst upp var Alesya ekki lengi að bjóðast til að sjá um útgáfuna. Hún er stöðugt að, ræðir við SOS-mæður og börn og útvegar efni fyrir blaðið. „Stundum er erfitt að gera allt klárt fyrir útgáfu – eins gott að ég lofaði aldrei að SOSedi kæmi út þann fyrsta hvers mánaðar!“ segir hún hlæjandi.

Erfitt að flytja á ungmennaheimilið

Alesya býr ásamt nokkrum öðrum unglingsstúlkum á ungmennaheimili skammt frá barnaþorpinu í Minsk. Hún er á hagfræðibraut í menntaskóla en er þó í góðu sambandi við krakkana í barnaþorpinu. Um SOS-móður sína segir Alesya: „Hún hefur alltaf verið og verður alltaf góð mamma í okkar huga. Hún er ekkert mjög ströng en gerði þó kröfur til okkar. Mér finnst frábært hvað hún var dugleg að láta okkur taka sjálfstæðar ákvarðanir sem höfðu áhrif á líf okkar þegar við vorum yngri.“

Þrátt fyrir að búa á ungmennaheimilinu fer Alesya oft í barnaþorpið, m.a. til að afla efnis fyrir blaðið. Hún segir alla hafa einhverja sögu að segja og því auðvelt að ná í efni. Sjálfri fannst henni erfitt að flytja úr þorpinu á sínum tíma. „Jafnvel þótt ég þekkti allar stelpurnar á ungmennaheimilinu þá tók það mig smá tíma að venjast breyttum aðstæðum,“ segir hún.

Sá skrímsli

Nú eru tíu ár síðan Alesya flutti í SOS Barnaþorpið í Minsk. Áður bjó hún á munaðarleysingjaheimili. Þar sem SOS-móðir hennar gat bætt við sig barni á sínum tíma bauðst henni að flytjast í SOS Barnaþorpið. „Við náðum strax vel saman,“ segir Alesya. Engu að síður var hún smeyk: „Ég sá ofsjónir; skrímsli fljúga út úr húsinu.“ En smám saman vandist hún nýju lífi með sjö systkinum. „Það var alltaf nóg að gera. Við reyndum að borða öll á sama tíma, en það gekk misvel að ná öllum saman.“ Í fjölskyldu með átta systkini þarf að vinna mörg handtök og börnin hjálpuðust öll að. Sum barnanna hjálpuðu til við matseld og um helgar hjálpuðust allir til við að þrífa.

Síðdegis sinntu krakkarnir heimanáminu, fengu heimsóknir frá skólafélögum eða sinntu áhugamálum sínum. Alesya komst fljótt að því að hún vildi helga sig tónlist. Hún gekk í tónlistarskóla og lærði þar á flautu.

Reifst við herbergisfélagann

En líf Alesyu var ekki alltaf dans á rósum, ekkert frekar en hjá öðrum börnum. „Ég deildi oft við Söshu þegar við vorum saman í herbergi vegna þess að hún gekk svo illa um.“ Ósætti þeirra náði þó lægðum þegar Alesya fékk sitt eigið herbergi.

Alesya segir að lífið í barnaþorpinu sé eins og að tilheyra einni stórri fjölskyldu og bætir við; „Við þekktum hvert annað svo vel að við þekktum göngulag hvers annars úr fjarlægð, jafnvel þeirra sem bjuggu í hinum húsunum.“ Oft voru haldnir viðburðir í þorpinu, s.s. veislur og afmæli, sem enn juku samkennd íbúa þess.

Erfið fortíð að baki

Alesya varði miklum tíma með skólafélögum sínum á yngri árum. „Vinir mínir vissu um fortíð mína. Þeir vissu hvaðan ég kom og hvar ég bjó en það hafði ekki neikvæð áhrif á vináttu okkar,“ útskýrir hún. „Það var bara gaman þegar félagar mínir komu í heimsókn í barnaþorpið.“

Samskipti Alesyu við ættmenni sín eru í lágmarki. Þannig vill hún hafa það. Hún hefur hitt nokkra úr fjölskyldunni nokkrum sinnum, með samþykki SOS, en hefur takmarkaðan áhuga á að hitta þá aftur. Hún hefur snúið baki við erfiðri fortíðinni og hafið nýtt líf í SOS Barnaþorpinu. „Ég hef upplifað og lært svo margt hér í barnaþorpinu. Ég veit hvert ég stefni og hvernig ég ætla mér að komast þangð.“