Á skíðum í Sarajevo

4.3.2009

Skammt frá Sarajevo, höfuðborg Bosníu Hersegóvínu, gnæfa tindar Bjelasnica fjallsins. Nú á dögunum skelltu börnin í SOS-barnaþorpinu í Sarajevo sér þangað á skíði – sum í fyrsta sinn.

Hlíðar Bjelasnica er glæsilegar á að líta og þar var m.a. keppt á vetrarólympíuleikunum árið 1984. Þegar haft er í huga hve góð aðstaða er þar til skíðaiðkunar, hve stutt fjallið er frá Sarajevo og að einn starfsmanna SOS-barnaþorpsins í Sarajevo er líka skíðakennari, er það nánast sjálfgefið að börnin í barnaþorpinu fái að skella sér á skíði.

Sara býr í barnaþorpinu í Sarajevo. Hún hafði aldrei áður farið á skíði og hlakkaði mikið til að prófa. Fyrst var áhuginn óttablandinn en Damir (áðurnefndur starfsmaður) sýndi henni skilning og var traustvekjandi svo óttinn vék fljótt fyrir áhuganum. Það tók hana ekki langan tíma að venjast skíðunum og fljótlega var hún farin að renna sér óstudd. Hér er frásögn hennar:

Mamma (SOS-móðir) sagði mér að við krakkarnir ættum að fá að fara á skíði. Mér fannst það mjög spennandi og gat varla beðið eftir að dagurinn rynni upp. Ég vaknaði snemma og fannst eins og snjókornin væru að kalla á mig í kyrrðinni. Ég flýtti mér í fötin og fékk mér morgunmat.

Ég settist upp í bílinn með hinum krökkunum og fékk sæti við gluggann. Við keyrðum fyrst í um hálftíma í gegnum borgina og úthverfin og svo upp í fjallið. Trén voru þakin snjó. Þegar bíllinn loksins stoppaði sá ég að við vorum komin á áfangastað. Damir sagði okkur að taka skíðin út og fylgja sér að brekku einni.

Hvítt teppi lá yfir öllu og maður gat ekki annað en dáðst að náttúrunni. Sólin skein og það var kalt.

Damir fór með mér í lyftuna. Ég var nokkuð smeyk vegna þess að mér fannst brekkan mjög brött. Ég hafði áhyggjur af því að ég kæmist ekki niður án þess að slasast. Damir var með mér allan tímann og leiðbeindi mér og hvatti. Hann sagði mér að ólympíuleikarnir höfðu verið haldnir í þessu fjalli og ég fylltist stolti yfir því að vera stödd í hlíðum þessa mikla fjalls.

Við tókum okkur smá hvíld frá brekkunum og fengum okkur samlokur sem mæður okkar höfðu smurt fyrir okkur. Við tókum okkur líka smá tíma í snjókast. Svo fengum við okkur te. Að því loknu fórum við aftur að renna okkur. Sum okkar duttu nokkrum sinnum en enginn meiddi sig, við bara hlógum.

Við fengum fimm daga á skíðum. Að loknum hverjum degi settist ég niður með mömmu og sagði henni hvernig dagurinn hefði verið. Ég skemmti mér konunglega þessa daga og fannst þeir líða allt of hratt.