Indra Ingnam var aðeins níu mánaða þegar móðir hans lést úr krabbameini. Faðir hans giftist svo annarri konu sem hafði engan áhuga á Indra litla sem reiddi sig á góðmennsku nágranna sinna til að seðja sárasta hungrið.

Það er ekki alltaf auðvelt að vera SOS-móðir og ganga ókunnum börnum í móður stað. Í bréfi sem okkur barst frá SOS-móður í barnaþorpi í Kína gefur hún okkur innsýn í móðurhlutverk sitt eftir að tveir bræður fluttu inn á heimili hennar – en þeir vildu hvorki borða né tala!

Ég heiti Amrita Gyawali. Ég fæddist þann 28. júlí 1989 í Nawalparasi héraði í Nepal. Þegar ég var þriggja ára missti ég alla fjölskyldumeðlimi mína á einum og sama deginum; pabba, mömmu, bróður og systur í hræðilegu rútuslysi. Ég var sú eina sem komst lífs af en nú er ég bundin við hjólastól.

Einn sólríkan sumardag árið 2006 voru SOS mæður og annað starfsfólk í SOS Barnaþorpinu Calbayog á Filippseyjum að iðka sína hefðbundnu mánudagstilbeiðslu þegar hópur félagsráðgjafa frá velferðarskrifstofu borgarinnar kom með áríðandi beiðni. Fjögur systkini höfðu verið yfirgefin af foreldrum sínum og voru nú í umsjón skrifstofunnar. Systkinin bjuggu við hræðilegar aðstæður og háðu erfiða lífsbaráttu. Eftir að hafa heyrt sögu barnanna ákvað forstöðumaður þorpsins að bjóða þau velkomin og veita þeim kærleiksríkt heimili.

Kim (4) fæddist inn í mjög fátæka fjölskyldu sem vann fyrir sér með hrísgrjónarækt. Þegar Kim var tveggja ára skullu mikil flóð á heimabyggð hennar í Xayaboury héraði í Laos. Báðir foreldrar hennar létust í flóðunum og skyndilega var hún orðin munaðarlaus.

Fyrr í vikunni birtum við lýsingu SOS-móður í Aserbaídsjan á því þegar hún tók við fyrsta SOS-barni sínu. Hér gefur hún okkur innsýn í líf litlu fjölskyldunnar nokkrum vikum síðar.

Tilfinningarnar léku stórt hlutverk þegar SOS-móðir í Aserbaídsjan fékk sitt fyrsta SOS-barn í hendurnar og hún fann hve ábyrgðin var mikil.

Nang er fimm ára og býr í Laos. Hún varð munaðarlaus aðeins tveggja ára gömul. Bróðir hennar, Kuangkham, er átta ára.

Lakshimi er indversk. Hún var aðeins 6 ára þegar báðir foreldrar hennar urðu veikir og létust en vegna fátæktar höfðu þeir ekki haft ráð á að leita læknis. Foreldrarnir létu eftir sig þrjú ung börn.

Tashi Choetso er frá Tíbet og bjó þar fyrstu ár ævi sinnar. Þegar faðir hennar lést gat móðir hennar ekki lengur séð fyrir henni og eldri bróður hennar. Hún fór með Tashi til Lhasa, höfuðborgar Tíbet, í þeirri von að finna hjálp. Sú von rættist þegar kona ein bauðst til að fara með Tashi til Indlands ásamt hennar eigin börnum og koma henni fyrir í samfélagi Tíbeta á Norður-Indlandi. Þetta var árið 2005 og Tashi var sjö ára.

Guo er hress ung kona sem starfar sem blómasali á markaði í Peking í Kína. Hún býr ásamt nokkrum vinkonum sínum í leiguhúsnæði og hefur gaman af tónlist og dansi.

Borgin Arad í Suður-Ísrael er staðsett á jaðri Negev eyðimerkurinnar. Þar er SOS Barnaþorpið í Neradim staðsett en það er heimili 120 áður umkomulausra barna. En barnaþorpið hefur upp á fleira að bjóða.

Sum börn í SOS Barnaþorpum búa þar aðeins tímabundið vegna aðstæðna heima fyrir. Hamid býr nú í barnaþorpi í Aserbaídsjan en vonir standa til að hann fái að sameinast móður sinni á ný innan tíðar.

Mimi er í skóla fyrir fötluð börn og ungmenni í Indónesíu. Hún er í 11.bekk og fallegt bros hennar gefur síður en svo til kynna að hún glími við fötlun.

Árið 1999 missti Kamini foreldra sína í fellibyl. Hún var þá tíu ára. Í kjölfarið fékk hún heimili og móður í SOS Barnaþorpi. En síðan eru liðin tólf ár. Hvað skyldi hafa orðið um hana?

Þegar Baymone var eins árs gömul vóg hún aðeins um sjö kíló og þegar hún var orðin of veikburða til að sitja óstudd skynjaði móðir hennar, Niam, að eitthvað var að. Hún vissi ekki hvert vandamálið var en Baymone hætti að vilja borða hrísgrjón sem hún hafði áður borðað með góðri lyst.

Hann er kallaður Koko og er fimm ára. Hann er mikill orkubolti og finnst gaman að tala. Hann býr í SOS Barnaþorpinu í Savannakhet í Laos.

Eftirfarandi frásögn er lítið dæmi um það hvernig barn sem missir foreldra sína getur liðið skort og fær ekki tækifæri í lífinu. Einnig sýnir hún hve oft þarf lítið til að breyta lífi barna til hins betra.

Shing er sex ára drengur sem býr í SOS Barnaþorpinu í Urumqi í Kína. Shing er með eindæmum ljúfur og meinlaus. Hann óttast jafnvel maurana sem marsera um eftir gangstígum þorpsins.

„Fyrir þremur mánuðum gátum við ekki brauðfætt börnin okkar. Í dag fáum við tekjur og getum séð fyrir þörfum barnanna okkar.“ Þannig segir Minavar frá en hún er aðeins ein af 300.000 skjólstæðingum Fjölskyldueflingar SOS.

Á síðasta ári var nýfætt stúlkubarn skilið eftir við hlið SOS Barnaþorps í Líbanon. Enginn vissi hvaðan hún kom og framtíð hennar var óljós. Í dag býr hún í foreldrahúsum og dafnar vel.

Í SOS Barnaþorpinu í Baku í Aserbaídsjan starfar tannlæknirinn Aysel. Hún sinnir öllum börnunum í barnaþorpinu ásamt skjólstæðingum Fjölskyldueflingar SOS á staðnum.

Maia fluttist í SOS Barnaþorpið í Tbilisi í Georgíu fyrir nokkrum árum. Þar eignaðist hún ný systkini og SOS móðurina Tamar. Það tók hana ekki langan tíma að líta á Tamar og börnin á heimilinu sem sína eigin fjölskyldu.

 Fyrir 21 ári síðan létu fjórar vinkonur í Tælandi smella af sér ljósmynd (þetta var á tíma 35mm filmunnar). Þær héldust í hendur á myndinni og innsigluðu þannig vináttu sína. Tíu árum síðar, eða 1999, voru þær enn góðar vinkonur og sátu aftur fyrir á mynd. Nú, árið 2010 var síðan þriðja myndin tekin – og vináttan var enn til staðar!

Ljósmyndari á vegum SOS Barnaþorpanna var nýverið á ferð um flóðasvæðin í Pakistan og sendi okkur meðfylgjandi frásögn um örlög fjölskyldu einnar.

Nýverið fengum við bréf frá ungum manni á Indlandi, að nafni David, þar sem hann lýsir upplifun sinni af því að hafa verið SOS barn og alast upp í barnaþorpi. Lauslega þýtt er bréf hans þannig:

Klukkan er fjögur að morgni í Kathmandu við rætur Himalaya. Í SOS Barnaþorpinu í Jorpati bíður unglingsstúlka spennt eftir því að verða sótt á hlaupaæfingu sem fram fer á aðalíþróttaleikvangi borgarinnar.

Þorpið Gampong Cot á suður Indónesíu þurrkaðist nánast út í flóðbylgjunni á annan dag jóla 2004. Fyrir hamfarirnar voru íbúar þorpsins um 600 talsins. Í dag eru íbúarnir aðeins um 350 og margir þeirra nýlega aðfluttir. Yfir 75% þorpsbúa dóu í flóðbylgjunni. Ibu Sarjani og dóttir hennar Putri eru í hópi þeirra sem lifðu af.

María* er gullfalleg fjórtán ára stúlka frá Sri Lanka. Hún ólst upp ásamt yngri systur sinni Vidharshana í litla sveitaþorpinu Kanagaraimkulan í Killinochchi héraði í norðurhluta landsins.

Jullie Ann er 10 ára og býr í SOS Barnaþorpinu í Iloilo á Filippseyjum. Hún var nýverið spurð nokkurra spurninga um jólin.

Hann er ungur maður en hefur engu að síður upplifað tvö stór áföll í lífinu. Og í bæði skiptin fékk hann næga hjálp og hvatningu til að halda áfram og sigraðist á erfiðleikunum.

Sum þeirra barna sem búa í SOS-barnaþorpum hafa upplifað mikla erfiðleika þrátt fyrir ungan aldur. Saga hinnar tólf ára gömlu Maiu frá Georgíu gefur okkur innsýn í flókið tilfinningalíf barns sem þjáist vegna fjölskylduharmleiks.

Þegar SOS-móðir hættir vegna aldurs og ný móðir tekur við börnunum er ekki sjálfgefið að allt gangi vel fyrir sig og saga Jayu og Sudhu er gott dæmi um það.

Hverjar eru líkurnar á því að fátækur götustrákur sem selur sígarettur á strætum Manilla endi sem atvinnuflugmaður hjá ríkisflugfélagi Filippseyja?

Shams er fjögurra ára gömul og býr í SOS-barnaþorpi í Líbanon. Nýverið fékkst staðfest að hún er alvarlega heyrnarskert og í kjölfarið fékk hún heyrnartæki sem hafa breytt lífi hennar.

Shakila er dóttir fátækra foreldra og á tvö systkini. Hún býr í Rajshahi í Bangladess og draumur hennar um að fá að ganga í skóla hefur nú ræst.

Fyrir tveimur árum var nýfætt barn skilið eftir við SOS-barnaþorpið í Ksarnaba í Líbanon. Salam hefur búið í barnaþorpinu frá þeim degi og hefur þroskast og dafnað vel.

Jomana er 48 ára fimm barna móðir í Jórdaníu. Fyrir nokkru var útlitið dökkt hjá fjölskyldunni sem átti það á hættu að sundrast vegna erfiðleika.

Yel Phearun hefur starfað sem SOS-móðir í barnaþorpinu Battambang í Kambódíu í fjögur ár. Hún hefur gengið tíu börnum í móðurstað og segir hér á einlægan hátt frá lífi sínu og starfi.

Það reyndist hinni fimmtán ára gömlu Jihan í Jórdaníu ekki auðvelt að flytja á ungmennaheimilið í SOS-barnaþorpinu í Amman...

Þegar komið er inn í kennslustofuna heyrist ómurinn frá öllum börnunum sem eru að lesa. Þau lesa upphátt, hvert sína bók og á sínum hraða.

Dzavahir er sextán ára drengur frá SOS-barnaþorpi í Úsbekistan og í hópi 186 ungra þingmanna sem sitja barnaþing landsins.

Nú er orðið ljóst að hin 15 ára gamla Maiya er á leiðinni á Ólympíumót fatlaðra í Peking sem haldið verður í september en hún býr í SOS-barnaþorpinu í Jorpati í Nepal.

SOS-barnaþorpin hafa sett sér það markmið að hjálpa milljón börnum árið 2016. Þá munu 100.000 börn búa í barnaþorpunum en fjölskylduefling SOS mun ná til 900.000 barna og fjölskyldna þeirra. Fjölskylduáætluninni er ætlað að bjarga fjölskyldum sem eiga það á hættu að leysast upp t.a.m. vegna fátæktar eða veikinda. Þegar njóta um 100.000 börn aðstoðar fjölskyldueflingarinnar.