Beint í leiðarkerfi vefsins.
Tashi Choetso er frá Tíbet og bjó þar fyrstu ár ævi sinnar. Þegar faðir hennar lést gat móðir hennar ekki lengur séð fyrir henni og eldri bróður hennar. Hún fór með Tashi til Lhasa, höfuðborgar Tíbet, í þeirri von að finna hjálp. Sú von rættist þegar kona ein bauðst til að fara með Tashi til Indlands ásamt hennar eigin börnum og koma henni fyrir í samfélagi Tíbeta á Norður-Indlandi. Þetta var árið 2005 og Tashi var sjö ára.
Guo er hress ung kona sem starfar sem blómasali á markaði í Peking í Kína. Hún býr ásamt nokkrum vinkonum sínum í leiguhúsnæði og hefur gaman af tónlist og dansi.
Borgin Arad í Suður-Ísrael er staðsett á jaðri Negev eyðimerkurinnar. Þar er SOS Barnaþorpið í Neradim staðsett en það er heimili 120 áður umkomulausra barna. En barnaþorpið hefur upp á fleira að bjóða.
Sum börn í SOS Barnaþorpum búa þar aðeins tímabundið vegna aðstæðna heima fyrir. Hamid býr nú í barnaþorpi í Aserbaídsjan en vonir standa til að hann fái að sameinast móður sinni á ný innan tíðar.
Mimi er í skóla fyrir fötluð börn og ungmenni í Indónesíu. Hún er í 11.bekk og fallegt bros hennar gefur síður en svo til kynna að hún glími við fötlun.
Árið 1999 missti Kamini foreldra sína í fellibyl. Hún var þá tíu ára. Í kjölfarið fékk hún heimili og móður í SOS Barnaþorpi. En síðan eru liðin tólf ár. Hvað skyldi hafa orðið um hana?
Þegar Baymone var eins árs gömul vóg hún aðeins um sjö kíló og þegar hún var orðin of veikburða til að sitja óstudd skynjaði móðir hennar, Niam, að eitthvað var að. Hún vissi ekki hvert vandamálið var en Baymone hætti að vilja borða hrísgrjón sem hún hafði áður borðað með góðri lyst.
Hann er kallaður Koko og er fimm ára. Hann er mikill orkubolti og finnst gaman að tala. Hann býr í SOS Barnaþorpinu í Savannakhet í Laos.
Eftirfarandi frásögn er lítið dæmi um það hvernig barn sem missir foreldra sína getur liðið skort og fær ekki tækifæri í lífinu. Einnig sýnir hún hve oft þarf lítið til að breyta lífi barna til hins betra.
Shing er sex ára drengur sem býr í SOS Barnaþorpinu í Urumqi í Kína. Shing er með eindæmum ljúfur og meinlaus. Hann óttast jafnvel maurana sem marsera um eftir gangstígum þorpsins.
„Fyrir þremur mánuðum gátum við ekki brauðfætt börnin okkar. Í dag fáum við tekjur og getum séð fyrir þörfum barnanna okkar.“ Þannig segir Minavar frá en hún er aðeins ein af 300.000 skjólstæðingum Fjölskyldueflingar SOS.
Á síðasta ári var nýfætt stúlkubarn skilið eftir við hlið SOS Barnaþorps í Líbanon. Enginn vissi hvaðan hún kom og framtíð hennar var óljós. Í dag býr hún í foreldrahúsum og dafnar vel.
Í SOS Barnaþorpinu í Baku í Aserbaídsjan starfar tannlæknirinn Aysel. Hún sinnir öllum börnunum í barnaþorpinu ásamt skjólstæðingum Fjölskyldueflingar SOS á staðnum.
Maia fluttist í SOS Barnaþorpið í Tbilisi í Georgíu fyrir nokkrum árum. Þar eignaðist hún ný systkini og SOS móðurina Tamar. Það tók hana ekki langan tíma að líta á Tamar og börnin á heimilinu sem sína eigin fjölskyldu.
Fyrir 21 ári síðan létu fjórar vinkonur í Tælandi smella af sér ljósmynd (þetta var á tíma 35mm filmunnar). Þær héldust í hendur á myndinni og innsigluðu þannig vináttu sína. Tíu árum síðar, eða 1999, voru þær enn góðar vinkonur og sátu aftur fyrir á mynd. Nú, árið 2010 var síðan þriðja myndin tekin – og vináttan var enn til staðar!
Ljósmyndari á vegum SOS Barnaþorpanna var nýverið á ferð um flóðasvæðin í Pakistan og sendi okkur meðfylgjandi frásögn um örlög fjölskyldu einnar.
Nýverið fengum við bréf frá ungum manni á Indlandi, að nafni David, þar sem hann lýsir upplifun sinni af því að hafa verið SOS barn og alast upp í barnaþorpi. Lauslega þýtt er bréf hans þannig:
Nú er orðið ljóst að hin 15 ára gamla Maiya er á leiðinni á Ólympíumót fatlaðra í Peking sem haldið verður í september en hún býr í SOS-barnaþorpinu í Jorpati í Nepal.