Patrick er tvítugur og býr á ungmennaheimili SOS Barnaþorpanna í Kigali í Rúanda. Foreldrar hans yfirgáfu hann og hann neyddist til að betla á götum úti. Hann dreymdi um að tilheyra fjölskyldu, eiga heimili og fá mat og föt. En hann fékk meira en það...

Það er erfitt að segja hvernig líf Fröncu litlu væri í dag ef hún hefði ekki fengið kærleiksríkt heimili í SOS Barnaþorpinu í Jos í Nígeríu. Fortíð fjölskyldu hennar er ein stór sorgarsaga þó vissulega brosi framtíðin við Fröncu og systkinum hennar í dag.

Stefán litli kom fyrst í SOS Barnaþorpið fyrir ári síðan; pínulítill og vannærður. Eftir að hann greindist með Downs-heilkenni hefur verið hægt að mæta þörfum hans mun betur en ella og í dag er þessi ársgamli drengur hvers manns hugljúfi.

„Mér finnst skemmtilegast að læra að lesa“, segir hin fimm ára gamla Kama sem býr í SOS Barnaþorpinu í Juah í Líberíu þegar hún er spurð hvað henni finnist skemmtilegast í leikskólanum.

Það er þröngt á þingi við Shabelle ána í Eþíópíu. Fólk þyrpist að ánni til að ná í vatn. Rahmo (12) og yngri bróðir hennar eru í mannþrönginni. Þau fylla tunnu af vatni en tunnan er fest á asnakerru sem SOS Barnaþorpin gáfu fjölskyldu barnanna.

Alfonsína er líkamlega og andlega fötluð. Hún býr í SOS Barnaþorpi í Kayonza í Austur-Rúanda og SOS-móðir hennar vissi um leið og hún tók hana að sér að þetta yrði ekki auðvelt.

Í samfélagi hirðingja í Austur-Eþíópíu er kona ekkert án eiginmanns. Þegar Sara missti manninn sinn í fyrra voru hún og fimm börn í nánast vonlausri stöðu. En hún leitaði til Fjölskyldueflingar SOS eftir hjálp.

Ímyndið ykkur hve erfitt það er fyrir ófríska konu að ganga nestislaus 180 km á 15 dögum ásamt eiginmanni og sex börnum í miklum hita og þurrki.

Sumum börnum sem fæðast inn í þennan heim stendur ekki til boða gott heimili, ástríkir foreldrar og heilbrigt umhverfi til uppvaxtar. Daníel er einn þessara barna. Strax við fæðingu átti hann nánast enga von.

SOS Barnaþorpin hvetja öll börn í sinni umsjá til að halda sambandi við ættingja sína og kynna sér menningu síns fólks. Á dögunum heimsóttu 37 SOS börn í Eþíópíu fæðingarstaði sína og ættingja.

Pascal* er fimm ára drengur frá Búrúndí. Pascal, sem nú býr í SOS Barnaþorpi, átti áður heima á götunni ásamt andlega vanheilli móður sinni sem vann fyrir þeim með betli.

Systkinin Faith og Peter fengu síður en svo óskabyrjun í lífinu. Það var ekki fyrr en þau fengu heimili í SOS Barnaþorpinu í Kitwe í Sambíu sem gæfan fór að snúast þeim í vil.

Mariatou er 17 ára gömul og hefur alist upp í SOS Barnaþorpinu í Bakoteh í Gambíu. Í fyrra fluttist hún yfir á ungmennaheimili þar sem unglingsstúlkur búa saman og undirbúa sig fyrir sjálfstætt líf.

Béatrice Gnala Lou hefur starfað sem SOS-móðir í SOS Barnaþorpinu í Abidjan á Fílabeinsströndinni í tólf ár. Nú í febrúar þurfti hún að yfirgefa þorpið ásamt öðrum mæðrum og börnum vegna átaka í kringum þorpið

SOS Barnaþorpunum á Íslandi hefur borist bréf frá Janeyu, 31 árs gamalli konu í Líberíu sem gat ekki búið hjá móður sinni í æsku. Hún fluttist í barnaþorp, er nú nýgift og lítur framtíðina björtum augum.

Stefán litli er „algjört krútt“. Um það verður ekki deilt. Hann hefur unnið hugi og hjörtu milljóna sjónvarpsáhorfenda í heimalandi sínu Malaví og býr nú í SOS Barnaþorpi.

Belinda er 12 ára og býr ásamt móður sinni og fimm systkinum í „Pappa-borginni“ (City Carton) sem er fátækrahverfi í útjaðri Nairobi, höfuðborg Keníu. Íbúðarhús þeirra er úr mold og bárujárni og er um 10 fermetrar að stærð.

Leikskólar SOS Barnaþorpanna eru byggðir upp þannig að börnin læra í gegnum leik en ekki formlega kennslu. Með því að syngja, mála, rækta jurtir, segja sögur og hjálpast að við hlutina fá börnin nauðsynlegan undirbúning fyrir væntanlegt grunnskólanám.

Ester er tíu ára og með þeim eldri sem stunda nám í fyrsta bekk Shashi grunnskólans í Simbabve. Það var ekki fyrr en hún flutti í SOS Barnaþorp sem hún fékk loksins að hefja nám... fimm árum of seint.

Jennifer setti sig upp á móti hefðum ættbálks síns í Malaví og uppskar útskúfun fyrir vikið. En hún gafst ekki upp og fékk loks uppreisn æru.

13% allra barna í Eþíópíu hafa misst a.m.k. annað foreldrið og mikið er um fötlun meðal barna. SOS Barnaþorpin hafa gefið fjölmörgum þessara barna tækifæri til að lifa mannsæmandi lífi. Senait er í þeirra hópi. Hún segir svo frá:

Nú um áramótin flutti Alfred Kipchirchir, 14 ára, út af heimili sínu í SOS Barnaþorpinu í Eldoret í Keníu og yfir á ungmennaheimili SOS. SOS-móðir hans, Mama Francis, minnist þess þegar hann kom fyrst í barnaþorpið fyrir fimm árum síðan.

Það er sjaldnast auðvelt fyrir börn að flytjast í SOS Barnaþorp. Því fylgir óneitanlega álag og streita fyrir barn þegar það skyndilega fær nýtt heimili og þarf að aðlagast nýju umhverfi – og fá nýja móður! Matthías var eitt sinn í þessum sporum.

„Þetta byrjaði allt í Nairobi árið 1982 þegar pabbi dó. Hann lést í slysi sem rekja má til uppreisnar gegn þáverandi forseta landsins, Daniel Arap Moi. Ég var bara þriggja ára.“ Það er Godfrey Kahiti sem svo segir frá. „Við vorum átta í fjölskyldunni; pabbi, mamma, ég, bróðir minn og fjórar systur á aldrinum eins til þrettán ára.“

Árið 1971 var fyrsta SOS Barnaþorpið í Afríku opnað í Abobo-Gare á Fílabeinsströndinni. Sidibe I. var eitt af fyrstu umkomulausu börnunum til að eignast heimili í SOS Barnaþorpi í Afríku. Það var árið 1975. Sidibe er nú 35 ára og í nýju bréfi sínu til okkar lítur hann um öxl:

 Ómar er tveggja ára. Þegar hann kom fyrst í SOS Barnaþorpið í Bakoteh í Gambíu var hann fölur, veikur, máttvana og innan við tvö kíló að þyngd. Í dag er Ómar í fullu fjöri og mun byrja á leikskóla síðar í mánuðinum.

Adija er fimmtán ára og á að baki mjög erfiða æsku. Þrátt fyrir foreldraleysi hefur hún náð að fóta sig í lífinu og stefnir á hjúkrunarnám í framtíðinni

„Er eitthvað um lágvaxið fólk í ættinni?“ spurði ljósmóðirin konu eina í Malaví strax eftir að sú síðarnefnda hafði fætt stúlkubarn. „Ertu að segja mér að það sé eitthvað að barninu mínu?“ spurði móðirin áhyggjufull á móti.

 Hetjur finnast víðar en í teiknimyndabókum og kvikmyndum. Hvunndagshetjur fyrirfinnast víða og er Sergio litli dæmi um slíka hetju. Hann hefur sigrast á miklum erfiðleikum í æsku og í dag er hann bara venjulegur og lífsglaður ungur drengur í SOS Barnaþorpi í Mósambík.

Litli Gídeon* hefur sýnt ótrúlega seiglu eftir að hafa verið bjargað úr „helvíti“. Kornungur að aldri var hann hlekkjaður sem villidýr og mátti þola illa meðferð fósturforeldra sinna. Í dag á hann yndislega fjölskyldu í SOS Barnaþorpinu í Ondangwa í Namibíu.

„Mamma, ég er hætt í skóla. Ég nenni þessu ekki lengur.“ Þetta voru fyrstu orð Yandi einn morguninn þegar SOS-móðir hennar vakti hana til að fara í skólann. Framundan voru nokkrir erfiðir dagar en í dag hlakkar Yandi til að fara í skólann á hverjum morgni og hún hjálpar meira að segja yngri systkinum sínum með heimanámið – óbeðin!

Það gengur kraftaverki næst að tvíburarnir skuli vera á lífi í dag. Það var á sólríku síðdegi í ágúst 2008 að veikburða maður gekk inn í SOS Barnaþorpið í Makeni í Síerra Leóne. Hann hélt á tveimur vannærðum og ofþornuðum börnum sínum; tvíburunum Alhassan og Alusine.

Róbert fæddist inn í hörmulegar aðstæður stríðsátaka í Úganda og bjó við þær þar til hermaður andstæðrar fylkingar fann móður hans látna og Róbert bundinn við bak hennar. Þegar maður sér Róbert hlaupa um í SOS Barnaþorpinu í Gulu í dag, á maður erfitt með að trúa því að þar sé sami drengur á ferð.

Að vera níu barna móðir er næstum því eins og að vera þjálfari íþóttaliðs. Maður þarf að geta úthlutað verkefnum, kennt nýja hluti og sett markmið. Mariana er SOS-móðir í Gíneu-Bissá og veit alveg hvað hún er að gera!

Starfsfólk SOS upplifir oft afkáralegar aðstæður. Fyrir nokkrum árum var starfsfólki Fjölskyldueflingar SOS í Úganda bent á gamla konu sem sá þá ein um tvö barnabörn sín. Þegar okkar fólk mætti á staðinn var sú gamla að hnýta hengingaról, búin að gefast upp á lífinu.

Þegar komið var með Safiu* í SOS-barnaþorpið í Dar es Salaam í Tansaníu í fyrra var hún ekki eins hraust og flestir jafnaldrar hennar. Nú, um ári síðar, er annað uppi á teningnum og hún hleypur um og leikur sér með hinum börnunum.

Skjólstæðingar samfélagsmiðstöðvar SOS í Lilongwe í Malaví hafa margir þjáðst af næringarskorti. Forstöðumaður miðstöðvarinnar, Alex Nguwo, segir hér frá einu eftirminnilegu tilviki.