Börn sem send eru til SOS Barnaþorpanna hafa langflest upplifað miklar hörmungar á sinni stuttu ævi. Þau eru oft á tíðum ráðvillt og uppfull af sorg. Hægt og bítandi og með mikilli þolinmæði ná SOS-mæður og SOS-systkini til nýja barnsins og hjálpa því að koma út úr skel sinni, læra að treysta og hlæja á ný. Smám saman öðlast þau sjálfsöryggi og eignast vini. Oft á tíðum tekur það langan tíma fyrir sárin á sál lítils barns að gróa, en með öryggi, ást og umhyggju er allt mögulegt.

Ferðin getur stundum verið mjög löng, með mörgum stoppum á leiðinni. En að lokum koma börnin til SOS Barnaþorpanna. Það er hér sem þau finna fyrir kærleiksríka SOS-móður, bræður og systur og það skjól sem fæst með því að eiga heimili. Nú getur eðlilegt líf hafist með öllu sem það inniheldur.

Börn verða að unglingum. Þau vaxa úr grasi, langar til að standa á eigin fótum, gera hluti á eigin forsendum, fara út á vinnumarkaðinn eða halda áfram að mennta sig. Unglingarnir eru annað hvort áfram í SOS Barnaþorpinu eða flytjast í ungmennaheimili og búa þar, þangað til þau eru reiðubúin að fara út í lífið og standa á eigin fótum.

Sá dagur kemur í lífi hvers SOS-ungmennis að tímabært er að yfirgefa barnaþorpið eða ungmennaheimilið. Flest þeirra halda sambandi við SOS-móður sína og systkini eftir að þau yfirgefa SOS.